به گزارش “بوتیا”،  همزمان با فرارسیدن شهادت امام حسن عسکری علیه‌السلام حکایتی را از جلد 50 بحارالأنوار برای عموم علاقه‌مندان بازگو می‌کنیم:

یکی از راویان به نام ابوالأدیان می‌گوید: من نامه‌رسان امام عسکری(ع) به سایر شهرها بودم. روزی به حضورشان شرفیاب شدم. نامه‌هایی را که نوشته بودند به من دادند و فرمودند: اینها را به مدائن ببر و به افراد معینی بده و جواب بگیر. آنگاه فرمود: این سفر تو پانزده روز طول می‌کشد. روز پانزدهم، وارد «سُرّ مَن رأی» (سامرا) می‌شوی و می‌بینی صدای شیون از خانه من بلند است و غسال دارد بدنم را غسل می‌دهد.

من از شنیدن این سخن بسیار متأثر شدم و گفتم: مولای من، اگر این حادثه پیش آمد، امام بعد از شما کیست؟ فرمود: کسی که جواب این نامه‌ها را از تو طلب کند، امام بعد از من است. گفتم: مولای من، علامت دیگری بفرمایید. فرمود: آنکه بر جنازه من نماز بخواند، امام است. باز علامت دیگری خواستم. فرمود: آن کسی که از محتوای همیان خبر دهد، او امام است.

این جواب را من درست نفهمیدم و هیبت امام(ع) مانع از این شد که بپرسم مقصود از همیان چیست. از خدمت امام مرخص شدم و نامه‌ها را به مدائن بردم و جواب گرفتم و برگشتم و درست روز پانزدهم به سامرا رسیدم و همان‌طور که امام خبر داده بود، صدای شیون از خانه‌اش شنیدم و دیدم غسال بدن شریفش را غسل می‌دهد. آمدم تا آن نشانه‌ها را که فرموده بود، از کسی ببینم و امام زمانم را بشناسم، ولی متاسفانه دیدم جعفر، برادر امام(ع)، که مرد صالحی نبود و هیچگونه صلاحیت برای امامت نداشت، کنار در ایستاده و مردم به او تسلیت و تبریک امامت می‌گویند.

من متحیر و سرگردان ایستاده بودم. در این اثنا، دیدم خادم آمد و به جعفر گفت: آقا، جنازه حاضر است؛ غسل داده و کفن پوشانده‌اند و منتظر نمازند.

من جلو رفتم و خودم را به جعفر نشان دادم تا شاید راجع به جواب نامه‌ها از من سوالی کند. دیدم حرفی نزد و برای خواندن نماز بر جنازه امام آماده شد. مردم هم دنبالش حرکت کردند. اما همین که مقابل جنازه ایستاد و خواست تکبیر نماز بگوید، دیدم ناگهان در اتاقی که پرده‌ای مقابلش بود باز شد و پرده کنار رفت و کودکی زیباروی و پیچیده موی از پشت پرده بیرون آمد که همچون ماه می‌درخشید و هیبتی داشت. کنار جنازه آمد؛ عبای جعفر را گرفت و او را عقب کشید و گفت: عمو کنار بیا که من به نماز خواندن بر جنازه پدرم سزاوارترم. او هم مرعوب شد و بدون اینکه حرفی بزند، کنار آمد و عقب ایستاد. آن کودک تکبیر گفت و مردم هم به دنبال او تکبیر گفتند و نماز تمام شد.

مردم برای بلند کردن جنازه حرکت کردند. آن کودک به سمت اتاق آمد. من جلو رفتم و سلام کردم. به من فرمود: جواب نامه‌ها را بده. من فوراً نامه‌ها را تقدیم کردم. او وارد اتاق شد و من بسیار خوشحال شدم که دو نشان از نشانه‌های امامت را مشاهده کردم؛ یکی، مطالبه جواب نامه‌ها بود و دیگری، نماز خواندن بر جنازه امام(ع). منتظر سومی ماندم.

مردم جنازه را بردند و دفن کردند و برگشتند و با جعفر نشستند. من هم به انتظار دیدن سومین نشانه نشستم. در همین حال، از اهل قم جمعیتی وارد شدند و پس از اطلاع از شهادت امام عسکری(ع) درباره امام بعدی سوال کردند. مردم جعفر را معرفی کردند. آنها نزد جعفر رفتند و گفتند: ما نامه‌ها و اموالی از اهل قم داریم؛ بفرمایید نامه‌ها از کیست و محتوای همیانی که همراه آورده‌ایم چیست؟

او که از هیچ‌چیز آگاهی نداشت، سخت برآشفت و از جا برخاست و در حالی که عبای خود را از روی ناراحتی تکان می‌داد، گفت: مردم از ما توقع علم غیب هم دارند! در این اثنا که اهل قم متحیر نشسته بودند، خادم از اتاق بیرون آمد و رو به اهل قم کرد و گفت: مولای من می‌فرمایند شما اهل قم نامه‌هایی از فلان شخص و فلان شخص آورده‌اید و محتوای آن همیان هم هزار دینار است که ده دینار آن مغشوش و معیوب است.

آنها هم که این سخن را شنیدند، با کمال اطمینان خاطر، نامه‌ها و همیان را تقدیم کردند و گفتند: سلام ما را خدمت امام(ع) برسان و این نامه‌ها و این همیان را تقدیم حضورشان کن. من هم خوشحال شدم که هر سه علامتی را که امام عسکری(ع) برای امام بعد از خودشان فرموده بودند، آشکارا مشاهده کردم و امام زمان خود را شناختم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سوره 4: النساء

وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاء قُلِ اللّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ

فِي الْكِتَابِ فِي يَتَامَى النِّسَاء الَّلاتِي لاَ تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ

وَتَرْغَبُونَ أَن تَنكِحُوهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْوِلْدَانِ وَأَن تَقُومُواْ

لِلْيَتَامَى بِالْقِسْطِ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِهِ

عَلِيمًا ﴿127﴾

و در باره آنان راى تو را مى ‏پرسند بگو خدا در باره آنان به

شما فتوا مى ‏دهد و [نيز] در باره آنچه در قرآن بر شما 

تلاوت مى ‏شود در مورد زنان يتيمى كه حق مقرر آنان را

به ايشان نمى ‏دهيد و تمايل به ازدواج با آنان داريد و

[در باره] كودكان ناتوان و اينكه با يتيمان [چگونه] به داد

رفتار كنيد [پاسخگر شماست] و هر كار نيكى انجام دهيد

قطعا خدا به آن داناست (127)

تفسیر نور

1- حقوق زن، مورد بحث و گفتگوى مسلمانان صدر اسلام بوده است.

«يستفتونك فى النساء»

2- دفاع از حقوق زنان، كودكان و يتيمان در كنار هم، نشانه‏ى ظلم به

آنان در طول تاريخ است. «النساء، يتامى‏، الولدان»

3- حمايت از حقوق زنان، حكم خدشه‏ناپذير خداوند است.

«قل الله يفتيكم»

4- تشريع حكم از جانب خداوند است و بيان بر عهده‏ى پيامبر.

«قل‏اللّه يفتيكم»

5 - سنّت‏هاى جاهلى را بايد با فتواهاى صريح شكست.

«قل اللّه يفتيكم»

6- به خاطر تفكّرات جاهلى، زنان را از ارث محروم نكنيد.

«لاتؤتونهنّ ماكتب‏لهنّ»

7- خدا زنان را مالك دانسته وبرايشان بهره‏اى از ارث قرار داده است.

«كتب‏لهن»

8 - بى ‏ميلى به ازدواج با دختران يتيم، هم رديفِ محروم كردن آنان از 

ارث است. همچنين تمايل به ازدواج با آنان به خاطر تصاحب ارثشان،

نوعى ظلم به آنان است. «ترغبون» (هم به معنى مايل بودن است

وهم به معناى مايل نبودن)

9- حفظ حقوق يتيمان وظيفه همگان است. «و ان تقوموا لليتامى» 

10- بايد جامعه اسلامى براى اجراى عدالت در ميان يتيمان قيام كند.

«تقوموا لليتامى بالقسط»

11- برخورد عادلانه با يتيم، نمونه‏ ى كار خير است.

«و ما تفعلوا من خير»

12- خدمت و حمايت از محرومان، فراموش نمى ‏شود.

«فانّ اللّه كان به عليماً»

13- ايمان به علم الهى، بهترين تشويق براى انجام كار خير است.

«كان به عليما»

14- علم خداوند به رخدادها، قبل از تحقّق آن است.

«تفعلوا... كان به عليما»

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سوره 4: النساء

وَمَنْ أَحْسَنُ دِينًا مِّمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لله وَهُوَ مُحْسِنٌ واتَّبَعَ

مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَاتَّخَذَ اللّهُ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلًا ﴿125﴾

و دين چه كسى بهتر است از آن كس كه خود را تسليم

خدا كرده و نيكوكار است و از آيين ابراهيم حق‏گرا پيروى نموده

است و خدا ابراهيم را دوست گرفت (125)

تفسیر نور

در دو آيه ‏ى قبل، اصل را بر «عمل» دانست، نه انتساب

به اسلام يا مسيحيّت. اين آيه براى جلوگيرى از اين است

كه پنداشته نشود همه‏ ى اديان وعقايد يكسانند.

مخفى نماند كه تسليم خدا بودن از رضا به قضاى او بالاتر

است. چون در رضا، انسانِ راضى خود را كسى مى ‏داند

ولى در تسليم، انسان براى خود ارزشى در برابر خدا قائل نيست. <384>

«حَنيف» يعنى كسى كه از راه انحرافى به حقّ گرويده است، بر

عكس «جنيف» كه كسى را گويند كه از حقّ به باطل گرويده است.

«خَليل» يا از ريشه ‏ى «خُلَّت» به معناى دوستى است، يا از «خَلَّت»

به معناى نياز است، ولى معناى اوّل مناسب ‏تر است.

طبق روايات، مقام خليل اللّهى ابراهيم، به خاطر سجده‏ هاى بسيار،

اطعام مساكين، نماز شب، رد نكردن سائل و مهمان نوازى او بوده است. <385>

پيامبر اسلام‏صلى الله عليه وآله تابع آيين ابراهيم است.

«اوحينا اليك ان اتبع ملة ابراهيم حنيفاً» <386>

ابراهيم، «خليل اللّه» است و محمّد، «حبيب اللّه». <387>

كسانى كه وجهه‏ ى خود را الهى كنند، برنده‏اند. چون

«كل شى‏ءهالك الا وجهه» <388> جز وجه الهى، همه چيز فانى است.

1- برترين آيين، پيروى از دين ابراهيم است. «و من احسن ديناً»

2- تسليم در برابر خداوند واحسان به مردم از اصول اديان الهى

است. «اَسلم... و هو محسن»

3- مكتب، بر پايه‏ى ايمان و عمل، هر دو استوار است و هر كدام

بدون ديگرى ناقص است. «اسلم...و هو محسن»

4- بهترين الگوهاى مردم كسانى هستند كه خداوند آنان را براى خود

برگزيده است. «و اتّبع ملّة ابراهيم حنيفاً و اتّخذ اللَّه ابراهيم خليلاً»

5 - هر كس از باطل روى گرداند خود را آماده مقام خليل اللّهى

مى ‏كند. «حنيفاً و اتّخذ اللَّه ابراهيم خليلاً»

:¤: شبهات وهابیت پیرامون نبودن آیاتی در شان حضرت علی (ع) :¤:

سوال :

با ادعاي الهي بودن منصب امامت علي ابن‌ابيطالب، چرا هيچ آيه‌اي در شأن ايشان در قرآن كريم وجود ندارد؟

جواب اجمالي:

از روايات خاصّه و عامّه استفاده مي‌شود كه حدود سيصد آية در قرآن دربارة امامت و ولايت امام علي ـ عليه السّلام ـ شأن و منزلت آن حضرت نازل و وارد شده است كه اهم آن را مي‌توان، آيه‌ي اكمال، آيه‌ي تبليغ، ولايت، آيه‌ي اولوالامر، و آيه‌ي تطهير و مباهله و... دانست. اگر چه در هيچ يك از آن آيات نام ايشان مطرح نشده ولي با قرايني كه وجود دارد از جمله روايات مراد از آن‌ها، ولايت حضرت علي ـ عليه السّلام ـ است.

جواب تفصيلي:

براي روشن شدن جواب لازم است به نكاتي اشاره شود:

1ـ قرآن به الهي بودن امامت تصريح دارد: چنان‌كه ابراهيم بعد از مقام نبوّت و رسالت و مقام خليل اللهي، آخرين مقام و بالاترين منصبي كه به او عنايت مي‌شود، امامت است. چنان‌كه قرآن مي‌فرمايد: «انّي جاعلك للناس اماماً ... لاينال عهدي الظالمين.» «من تو را امام و پيشواي مردم قرار دادم. ابراهيم عرض كرد: «از دودمان من نيز اماماني قرار بده». خداوند فرمود: پيمان من به ستم‌كاران نمي‌رسد»[1]

2ـ تمام جزئيات احكام و معارف در قرآن بيان نشده: آن‌چه در قرآن آمده كليّات است و در مواردي به جزئيات اشاره شده است. و مسئلة امامت مسئلة كلّي است و مصداق آن مسئله جزئي است و در عين حال در قرآن بدان اشاره شده، هر چند تصريح نشده است.

3ـ خداوند در قرآن، پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ، را به عنوان مبيّن و مفسّر كتاب معرفي كرده است مي‌فرمايد: «ما اين ذكر (قرآن) را بر تو نازل كرديم تا آن‌چه را كه به سوي مردم نازل شده است، براي آن‌ها (بيان نموده) روشن سازي و شايد انديشه كنند.»[2]  بعداً اشاره مي‌شود كه پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ به امامت امام علي ـ عليه السّلام ـ تصريح نموده است.

بعد از اين مقدّمه در جواب بايد گفت: كه آيات عديده‌اي در قرآن دربارة اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ، امامت آن‌حضرت، شأن و منزلت آن آمده است. اگر چه در هيچ‌يك از آن‌ها صريحاً نام آن حضرت، به جهت مصالحي برده نشده است.

چنان‌كه خوارزمي و متّقي هندي، در روايتي از رسول خدا نقل نموده است كه فرمود: «ما انزل الله تعالي آية « يا ايها الذين آمنوا» الّا وَعَليّ رَاْسُها و اميرُها». خداوند آيه‌اي «يا ايها الذين آمنوا» نازل نفرمود جز آن‌كه امام علي ـ عليه السّلام ـ بالاترين (مصداق) و امير(مصداق آيه) شمرده مي‌شود.[3] (در ص 280، مناقب خوارزمي دارد... الّا كان عليٌ شريفها و اميرها). سلطان الواعظين از محمّد بن يوسف گنجي شافعي و طبراني نقل نموده، كه سيصد آيه از قرآن دربارة آن حضرت نازل شده است.[4] و حاكم حسكاني متوفاي 470 هـ مجموع آيات فوق را در 2 جلد جمع‌آوري نموده است.[5]

كه ما به بعضي از آيات معروفه كه در شأن اميرالمؤمنين حضرت علي ـ عليه السلام ـ طبق مدارك و منابع معتبر شيعه و اهل سنّت آمده است اشاره مي‌كنيم:

1ـ آيه‌ي تبليغ: خداوند مي‌فرمايد: «اي پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله ـ آن‌چه را كه خداوند بر تو نازل كرده است به مردم برسان، و اگر چنين نكني، گويا رسالت خويش را به انجام نرسانده‌اي و خداوند ترا از مردم حفظ خواهد كرد، و به‌راستي خداوند گروه كافران را هدايت نمي‌كند.»[6] باتفاق شيعه، و عدّه‌اي از بزرگان اهل سنّت، آيه‌ي مذكور در مورد ولايت و امامت اميرالمؤمنين در واقعه غديرخم نازل شده است، چنان‌كه سعيد خدري و ابن عباس نقل نموده‌اند: كه آيه‌ي شريفة «يا ايها الرسول بلّغ ما انزل اليك...« در روز غدير خم بر پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ در مورد امام علي‌بن ابي‌طالب ـ عليه السلام ـ نازل شده است».[7]

2ـ آيه‌ي اكمال: چنان‌كه قرآن مي‌فرمايد: «امروز دين را براي شما كامل نمودم و نعمت خويش را بر شما تمام نمودم و اسلام را به‌عنوان دين براي شما اختيار نموده، بدان راضي شدم»[8] آيه‌ي فوق به‌اتّفاق علماي شيعه،[9] و گروهي از علماي اهل سنّت دربارة امام علي ـ عليه السّلام ـ وارد شده است. چنان‌كه خوارزمي نقل نموده است كه بعد از بالا بردن دست امام علي ـ عليه السّلام ـ توسط پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ در غدير خم، و معرّفي آن به‌عنوان ولي و جانشين خود، هنوز پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ و امام علي ـ عليه السّلام ـ از هم جدا نشده بودند، كه آيه‌ي اكمال «اليوم اكملت ...» نازل شد حضرت فرمود: (الله اكبر بر كامل نمودن دين، و تمام نمودن نعمت، و رضايت خداوند به رسالت من، و ولايت علي «و رضي الرّب برسالاتي، و الولايه لعلي» پس در حق ياري كنندگان امام علي ـ عليه السّلام ـ دعا فرمود، و خواركنندگان امام علي ـ عليه السّلام ـ را نفرين[10]

3ـ آيه‌ي ولايت: چنان‌كه در قرآن آمده «انما وليكم الله ...» ولي و سرپرست و رهبر شما تنها خدا است و پيامبر او، و آن‌ها كه ايمان آورده‌اند، و نماز را بر پاي مي‌دارند، و در حال ركوع زكات مي‌پردازند»[11] آيه‌ي فوق هم به‌اتّفاق شيعه[12] و گروهي از علماي اهل سنّت در باره‌اي امام علي ـ عليه السّلام ـ و ولايت او نازل شده است و مرحوم علّامه اميني نام 66 نفر از بزرگان عامّه را با كتبشان ذكر مي‌نمايد كه نزول آيه‌ي شريفه را در مورد اميرالمؤمنين پذيرفته‌اند.[13]  از جمله خوارزمي، جريان صدقه دادن انگشتر در حال ركوع توسط علي ـ عليه السّلام ـ را مفصّل نقل نموده است[14] چنان‌كه حاكم «حسكاني» حنفي نيشابوري از دانشمندان معروف قرن پنجم در «شواهد التنزيل» به پنج طريق از «ابن‌عباس» به دو طريق از «انس بن مالك» و به دو طريق از «محمّد بن حنفيّه» و با يك طريق از «عطاء بن السائب» و يك طريق از «عبدالملك بن جريح مكّي» از پيغمبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ نقل مي‌كند كه آيه‌ي «انما وليكم الله ...» دربارة امام علي ـ عليه السّلام ـ نازل شده كه در حال ركوع، انگشتر به سائل داد.[15]

4ـ آيه‌ي اولي الامر: در قرآن مي‌خوانيم «اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، اطاعات كنيد خدا را، و اطاعت كنيد رسول خدا را «و اولي‌الامر منكم» و اولي الامر از خودتان را.[16] «حاكم حسكاني» حنفي نيشابوري، ذيل اين آيه‌، پنج حديث نقل كرده كه در همه آن‌ها عنوان «اولي الامر» بر امام علي ـ عليه السّلام ـ (به‌عنوان يك مصداق روشن) تطبيق شده است، در نخسين حديث از خود امام علي ـ عليه السّلام ـ نقل مي‌كند كه وقتي پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: شركاي من كساني هستند كه خداوند آن‌ها را قرين خودش و من ساخته و دربارة آن‌ها آيه‌ي «يا ايها الذين امنوا اطيعو الله...» را نازل كرده است. از آن حضرت پرسيدم «يا نبي الله من هُم»؟ اي پيامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ اولي الامر كيانند؟ قال انت اوّلهُم» فرمود: تو نخستين آن‌ها هستي، و به همين مضمون است چهار حديث بعدي[17] و هم‌چنين آيه‌ي تطهير[18] مباهله[19] پاداش رسالت[20]  علم الكتاب[21] و آيه‌ي صادقين، خير البريّه، ليلية المبيت، حكمت، سورة هل اتي، سقاية الحاج، آيه‌ي صالح المؤمنين، سورة احزاب، بينه و شاهد، آيه‌ي‌ صديقون آيه‌ي نور، آيه‌ي انذار. مرج البحرين، نجوا، سابقون، آيه‌ي  انفاق و آيه‌ي محبّت،[22] آيه‌ي مسئولان.[23] هر چند به صراحت نام امام علي ـ عليه السلام ـ در قرآن نيامده است ولي طبق اعتراف اهل سنت و شيعه براي امامت و فضيلت حضرت علي ـ عليه السّلام ـ نازل شده است و قابل انكار نيست

«والسّلام»

--------------------------------------------------------------------------------

[1] ـ سورة بقره، آية 124.

[2] ـ سورة نحل، آية 44.

[3] ـ  موفق بن احمدبن محمّد مكّي خوارزمي، المناقب (قم، مؤسسة النشر الاسلامي التابعة لجماعة المدّرسين، سوّم، 1417)، ص 266ـ 267 روايت 249 و ر.ك: علي متّقي هندي، كنزالعّمال (بيروت، موسسة الرساله، پنجم، 1405 هـ 1985 م)، ج 11 ص 604 روايت 32920.

[4] ـ سلطان الواعظين شيرازي، شب‌هاي پيشاور (تهران دارالكتب الاسلامية، سي و هفتم، 1376) ص 386.

[5] ـ حافظ عبيدالله حاكم حسكاني، شواهد الّنزيل بقواعد التفصيل، (بيروت، موسسة الاعلمي، 1392هـ) در 2 جلد.

[6] ـ سورة مائده، آيه‌ي 67.

[7] ـ الف: منابع شيعه، 1ـ ر.ك: علّامه عبدالحسين اميني نجفي، الغدير، (تهران، دارالكتب الاسلامية، دوّم 1372)، ج 1، ص 223 ـ 214. و ر.ك: آية الله مكارم شيرازي و جمعي از دانشمندان، پيام قرآن (قم، نسل جوان، دوّم، 1374)م ج 9، ص 389 ـ 117،

ب: منابع اهل سنّت: 1ـ جلال الدين عبدالرحمان بن ابي‌بكر السيوطي، تفسير دار والمنثور في التفسير بالمأثور، (بيروت، المكتبة ؟؟؟؟)، ج 2، ص 327، ذيل آيه‌ي 67، سورة مائده. 2ـ رشيد رضا الوّهابي مذهباً، تفسير المنار (بيروت، دارالمعرفة، الطبعة الثانية)، ج 6، ص 463، ذيل آيه‌ي مذكور.

[8] ـ سورة مائد، آيه‌ي 5.

[9] ـ الغدير (پيشين)، ج 1، ص 237 ـ 230 و ر.ك: پيام قرآن (پيشين) ج 9، ص 188 و... .

[10] ـ المناقب، للخوارزمي (پيشين) خطبه 135، روايت 152 و ر.ك: حافظ حسكاني، شواهد التنزيل (پيشين)، ج 1، ص 157، حديث 211.

[11] ـ سورة مائده، آيه‌ي 55.

[12] ـ ر.ك: الغدير، (پيشين)، ج 3، ص 162، و ر.ك: پيام قرآن، (پيشين)، ج 9، ص 2001 و... .

[13] ـ الغدير (پيشين) ج 3، ص 162ـ 156.

[14] ـ المناقب الخوارزمي، ص 264،  روايت 246 و ص  266،  روايت 248.

[15] ـ ابي‌القاسم عبيدالله بن احمد الحسكاني ، شواهد التنزيل، (بيروت، موسسة الاعلمي)، ج 1، ص 161 الي 168.

[16] ـ سورة نساء، آيه‌ي 59.

[17] ـ ر.ك: شواهد التنزيل حسكاني (پيشين)، ج 1، ص 148 تا 151؛ و ر.ك: پيام قرآن (پيشين)، ج 9، ص 219ـ 215.

[18] ـ سورة احزاب، آيه‌ي 33.

[19] ـ سورة آل‌عمران، آيه‌ي 61.

[20] ـ سورة شوري، آيه‌ي 23.

[21] ـ سورة رعد، آيه‌ي 43.

[22] ـ ر.ك: المراجعات (پيشين) و پيام قرآن، ج 9، (پيشين) و شواهد التنزيل (پيشين).: كه در پيام قرآن، ج 9، حدود 30 آيه مفصّل مطرح و بحث شده است.

[23] ـ سورة صافات، آيه‌ي 24.

حديث

قالَ الاِْمامُ الْعَسْكَرى(عليه السلام):

پندى گويا و جامع
«أُوصيكُمْ بِتَقْوَى اللّهِ وَ الْوَرَعِ فى دينِكُمْ وَالاِْجْتَهادِ لِلّهِ وَ صِدْقِ الْحَديثِ وَ أَداءِ الأَمانَةِ إِلى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فاجِر وَ طُولُ السُّجُودِ وَ حُسْنِ الْجَوارِ. فَبِهذا جاءَ مُحَمَّدٌ(صلى الله عليه وآله وسلم) صَلُّوا فى عَشائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ، فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ إِذا وَرَعَ فى دينِهِ وَ صَدَقَ فى حَديثِهِ وَ أَدَّى الاَْمانَةَ وَ حَسَّنَ خُلْقَهُ مَعَ النّاسِ قيلَ: هذا شيعِىٌ فَيَسُرُّنى ذلِكَ. إِتَّقُوا اللّهَ وَ كُونُوا زَيْنًا وَ لا تَكُونُوا شَيْنًا، جُرُّوا إِلَيْنا كُلَّ مَوَدَّة وَ ادْفَعُوا عَنّا كُلَّ قَبيح، فَإِنَّهُ ما قيلَ فينا مِنْ حَسَن فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ ما قيلَ فينا مِنْ سُوء فَما نَحْنُ كَذلِكَ.»:
لَناحَقٌّ فى كِتابِ اللّهِ وَ قَرابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللّهِ وَ تَطْهيرٌ مِنَ اللّهِ لا يَدَّعيهِ أَحَدٌ غَيْرُنا إِلاّ كَذّابٌ. أَكْثِرُوا ذِكْرَ اللّهِ وَ ذِكْرَ الْمَوْتِ وَ تِلاوَةَ الْقُرانِ وَ الصَّلاةَ عَلَى النَّبِىِّ(صلى الله عليه وآله وسلم)فَإِنَّ الصَّلاةَ عَلى رَسُولِ اللّهِ عَشْرُ حَسَنات، إِحْفَظُواما وَصَّيْتُكُمْ بِهِ وَ أَسْتَوْدِعُكُمُ اللّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَيْكُمْ السَّلامَ.»:

شما را به تقواى الهى و پارسايى در دينتان و تلاش براى خدا و راستگويى و امانتدارى درباره كسى كه شما را امين دانسته ـ نيكوكار باشد يا بدكار ـ و طول سجود و حُسنِ همسايگى سفارش مىكنم. محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)براى همين آمده است. در ميان جماعت هاى آنان نماز بخوانيد و بر سر جنازه آنها حاضر شويد و مريضانشان را عيادت كنيد. و حقوقشان را ادا نماييد، زيرا هر يك از شما چون در دينش پارسا و در سخنش راستگو و امانتدار و خوش اخلاق با مردم باشد، گفته مىشود: اين يك شيعه است، و اين كارهاست كه مرا خوشحال مىسازد. تقواى الهى داشته باشيد، مايه زينت باشيد نه زشتى، تمام دوستى خود را به سوى ما بكشانيد و همه زشتى را از ما بگردانيد، زيرا هر خوبى كه درباره ما گفته شود ما اهل آنيم و هر بدى درباره ما گفته شود ما از آن به دوريم. در كتاب خدا براى ما حقّى و قرابتى از پيامبر خداست و خداوند ما را پاك شمرده، احدى جز ما مدّعى اين مقام نيست، مگر آن كه دروغ مىگويد. زياد به ياد خدا باشيد و زياد ياد مرگ كنيد و زياد قرآن را تلاوت نماييد و زياد بر پيغمبر(صلى الله عليه وآله وسلم) سلام و تحيّت بفرستيد. زيرا صلوات بر پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) ده حسنه دارد. آنچه را به شما گفتم حفظ كنيد و شما را به خدا مىسپارم، و سلام بر شما.

دکتر چمران واقعا يک نابغه نظامي و علمي بود. ابتکارهاي ايشان

در جبهه‌ها واقعا شگفت‌انگيز بود. من فقط به دو سه مورد آن‏ اشاره

مي‏کنم. يکي از آنها، قصه‏ خورشيدي‏ هاست. کارخانه فولادسازي اهواز

پر از آهن بود و عراقي‏ ها تا نزديکي آنجا آمده بودند؛ آقاي چمران دستور

داد بچه‏ ها آهن‏ها را به طول‏ 180 سانت ببرند و يک گروه صد نفره براي

اين کار تشکيل داد. بچه‏ هاي بسيجي و رزمنده، آهن‏ها را به طور خاصي

به هم جوش مي ‏دادند و پنج شاخه ‏اي‏ ساخته مي‏ شد که به آن خورشيدي

مي‏ گفتند. بچه ‏ها شايد بين 30 تا 50 هزار خورشيدي درست‏ کردند و

آنها را در مسيري 15 کيلومتري در محل‏ عبور تانک‏ هاي عراقي در

راه سوسنگرد به اهواز قرار دادند،جايي که عراقي‏ها از آنجا خيلي

فشار مي ‏آوردند.

با اين ابتکار ساده آقاي چمران راه‏ عراقي‏ ها بسته شد و ديگر نتوانستند

از آن راه جلو بيايند. اين خورشيدي‏ ها در شني تانک‏ ها فرو مي‏ رفتند و

بدون انفجار آنها را زمين‏ گير مي‏ کردنديک مورد ديگر، جريان پمپ آب بود.

دکتر چمران‏ دستور داد پمپ‏ هاي خيلي بزرگ آب را روي دو برج بلند کنار

کارون جوش داديم  و با اين کار، آب‏ رود کارون را شب‏ ها زير عراقي‏ ها

مي‏ انداختيم و تانک ‏هاي آنها در گل فرو مي ‏رفت و زمين‏گير مي ‏شدند.

يک وقت هم شهيد چمران دستور داد 300 يا 400 چوب الوار بلند، از

همان الوارهاي‏ بنايي تهيه کرديم و از بچه ‏ها خواست که‏ قوطي ‏هاي

خالي کمپوت و کنسرو را هم جمع کنند و بعد در آنها کمي روغن سوخته

و کاه ريختند و دستور داد روي هر کدام از تخته‏ ها چند تا از اين‏ قوطي‏ ها

را نصب کردند. غروب که مي‏شد فتيله‏ اين قوطي‏ها را روشن مي‏کردند و

الوارها را با فاصله روي رودخانه کارون مي‏ريختند. دشمن که‏ از دور،

آتش و دود روي اين الوارها را مي‏ديد، تصور مي‏کرد که نيروي عظيمي

از روي رود کارون‏ به سمت آنها مي‏رود. باور کنيد تا دشمن فهميد که‏

اينها در واقع چيست،نزديک به دو ماه که اين‏ تکنيک برپا بود ، هر

چه گلوله داشت توي کارون‏ ريخت

بسم الله الرحمن الرحیم

این گلهای زیبا تقدیم به شما

جهت دعا این امور لازم است: الف. ثنا و تعظیم وتمجید

ساحت مقدس حضرت حقّ تبارك و تعالی؛ ب. اقرار به

گناهان و اظهار ندامت از آن، كه تقریباً به منزله توبه یا

ملازم آن است؛ ج. صلوات د. بُكاء و گریه، و اگر نشد

تباكی [خود را وادار به گریه نمودن] ولو خیلی مختصر؛

هـ. و بعد از این ها، درخواست حاجت .

دستورات عبادی

* دعاهای وارده در امكنه و ازمنه خاصّ [مكانها و زمانهای مخصوص]

اختصاصی نیست، به گونه ای كه نتوان در وقت و یا جای دیگر خواند؛

بلكه این گونه دستورها به نحو تعدد مطلوب است. [در محضر بهجت:1/21]

* جهت دعا این امور لازم است: الف. ثنا و تعظیم وتمجید ساحت

مقدس حضرت حقّ تبارك و تعالی؛ ب. اقرار به گناهان و اظهار ندامت

از آن، كه تقریباً به منزله توبه یا ملازم آن است؛ ج.

صلوات بر محمد و آل محمد كه وسیله واسطه فیض هستند؛

د. بُكاء و گریه، و اگر نشد تباكی [خود را وادار به گریه نمودن]

ولو خیلی مختصر؛ هـ. و بعد از این ها، درخواست حاجت كه در

این صورت برآورده شدن حاجت، برو برگرد ندارد... البته اگر

این مطالب در سجده باشد، مناسب تر است. [در محضر بهجت:1/343]

* برای سلامتی چشم، بعد از نماز آیة الكرسی خوانده شود و پس از

خواندن آن، دستها بر روی چشمها گذاشته و بگوید

 (أَللهُمَّ الحفَظ حَدَقَتَیَّ بِحَقِّ حَدَقَتی عَلِیِّ بنِ أَبیطالِبٍ أَمیرِالمُؤمِنینَ (علیه السلام) :

خدایا! به حق دو حدقه چشم حضرت علی بن ابی طالب امیرمؤمنان (علیه السلام)،

دو حدقه چشم مرا حفظ كن!) [در محضر بهجت:2/252]

* برای شفای مریض، آب زمزم و تربت حضرت سیدالشهداء به

مرّات عدیده، صدقه به مرّات عدیده به افراد زیاد - اگر چه مبلغش

زیاد هم نباشد - داده شود؛ سوره حمد هم از یك مرتبه تا صد مرتبه

افراد متعدد بخوانند، خیلی تأثیر دارد. علاوه بر این به رفقا هم بگویید

دعا كنند. [فیضی از ورای سكوت:227]

412. برای محفوظ ماندن هر صبح و غروب سه بار بگوید:

(أَللهُمَّ اجعَلِنی فِی دِرعِكَ الحَصینَةِ الّتی تَجعَلُ فیها مَن تُرید:

خداوندا، مرا در زره نگهدارنده و قوی خود - كه هر كس را

بخواهی در آن قرار می دهی - قرار بده!)[گوهرهای حكیمانه:14]

* برای یافتن هر چه كه گم شده یا دزدیده شده باشد

(گرچه انسان باشد) این ذكر را بسیار بخوانید...

(أَصبَحتُ فی أَمانِ الله، أَمسیتُ فی جِوارِ الله: در پناه خدا صبح كردم؛

در پناه خدا وارد شب شدم.)[گوهرهای حكیمانه:14]

* كسی كه می خواهد روزی اش فراوان شود، این ذكر را بسیار بگوید

و در آغاز و پایان آن هم، یك صلوات بفرستد...

(أَغنِنی بِحَلالِِكَ عَنِ حَرامِكَ، وَ بِفَضلِكَ عَمَّن سِواك: خدایا! مرا به وسیله حلالت

از حرام خویش بی نیاز كن، و با فضل و بخشش خودت، از هر چه غیر خودت

بی نیاز ساز!)[گوهرهای حكیمانه:14]

* سؤال: برای دوری از ریاء چه باید كرد؟

جواب: با عقیده كامل، اِكثار حوقله (یعنی زیاد بگوید: لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ إلاّ بِالله)

.[به سوی محبوب:70]

* سؤال: برای درمان عصبانیّت چه كنیم؟

جواب: با عقیده كامل، زیاد صلوات فرستادن: (أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد).

[به سوی محبوب:70]

* سؤال: جهت علاج غرور، چه راهی را توصیه می فرمایید؟

جواب: بسمه تعالی، اِكثار حوقله (زیاد گفتن: لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ إلاّ بِالله العَلیِّ العَظیم).

[به سوی محبوب:71]

* سؤال: اینجانب به وسواس مبتلا هستم؛ لطفاً جهت برطرف شدن آن

مرا راهنمایی فرمایید!

جواب: اِكثار تهلیل (زیاد گفتن: لا إله إلاّ الله)، علاج وساوس است.

[به سوی محبوب:71]

* در مورد اذكار و اوراد و قرائت و امثال اینها، انسان همیشه

تحرّی [كوشش در جستجو] و مراقبت نماید [كه] چه عملی تا چه اندازه

موافق با نشاط و حضور قلبی او است، همان را اختیار كند. [به سوی محبوب:76]

* در شداید و گرفتاریها، بهترین ذكر این است كه از پیامبر

(صلی الله علیه و آله و سلم) به ما رسیده:

(لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ إلاّ بِالله العَلیِّ العَظیم لاَمَلجَأ وَ لا مَنجأ مِنَ اللهِ إلاّ إلَیه).

[نكته های ناب:72]

* برای دفع بلا و شرّ، این دعا نیز نافع است:

(أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِِهِ وَ أَمسِك عَنَّا السُّوءَ: خداوندا! بر محمد و آل او

درود فرست، و بدی را از ما باز دار!)[در محضر بهجت:1/343]

* سؤال: چگونه در تمامی كارها و عبادات، اخلاص را فراموش نكنیم؟!

جواب: بسمه تعالی، در عبادات و تمام كارها اختیاراً راه ندهد، غیر از

خدا را و غیر از یاد او را. و همین راهِ منحصر سعادت است

![به سوی محبوب:76]

* سؤال: چه كنیم تمركز فكر پیدا كنیم؟

جواب: اذكاری كه برای جمع كردن فكر مؤثر است،

مثل: (لا إله إلاّ الله) را زیاد بگویید.[فیضی از ورای سكوت:228]

* سؤال: زن و شوهری كه بینشان خیلی اختلاف است، چه باید بكنند؟

جواب: هر كدامشان كه می خواهد رفع اختلاف شود یا فرد دیگر،

صدقه متعدّد، به افراد متعدّد، به دفعات زیاد بدهند و برای اصلاح

ذات البین زیاد هم دعا بكنند. [فیضی از ورای سكوت:229]

شادی روح آن عارف واصل، فاتحه و صلوات
-------------------------------------------------

منبع:سایت آیت الله العظمی بهجت (ره)
 

این داستان کوتاه را بخوانید

امیری به شاهزاده خانمی گفت: من عاشق توام.

شاهزاده گفت: زیباتر از من خواهرم است که در پشت سر تو ایستاده است.

امیر برگشت و دید هیچکس نیست .

شاهزاده گفت: تو عاشق نیستی ؛ عاشق به غیر نظر نمی کند.

پیشگویی انقلاب امام خمینی در بیان ائمه معصومین



امام موسی کاظم علیه السلام: رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ قُمَّ يَدْعُو النَّاسَ

إِلَى الْحَقِّ يَجْتَمِعُ مَعَهُ قَوْمٌ كَزُبَرِ الْحَدِيدِ لَا تُزِلُّهُمُ الرِّيَاحُ

الْعَوَاصِفُ وَ لَا يَمَلُّونَ مِنَ الْحَرَبِ وَ لَا يَجْبُنُونَ وَ عَلَى اللَّهِ

يَتَوَكَّلُونَ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‏ .

***
* کنگره های کاخ کسری و انقلاب ایران عيد ولادت حضرت

رسول- صلى اللَّه عليه و آله- و عيد ولادت حضرت صادق-

سلام اللَّه عليه- خداوند ان شاء اللَّه مبارك كند بر همه شما و ب

ر همه مسلمين جهان و بر ملتهاى بزرگ اسلامى خصوصاً ملت

ايران، ان شاء اللَّه مبارك باشد ..... در ولادت حضرت رسول-

صلى اللَّه عليه و آله- قضايايى واقع شده است، قضاياى نادرى به

حسب روايات ما و روايات اهل سنت وارد شده است كه اين قضايا

بايد بررسى بشود كه چى است. از جمله قضيه شكست خوردن

طاق كسرى‏ ( در مدائن ) و فرو ريختن چهارده كنگره از آن قصر

..... اينكه چهارده كنگره از كنگره‏هاى قصر ظلم خراب شد، به

نظر شما نمی‏آيد كه يعنى‏ در قرن چهاردهم اين كار می‏شود، به نظر

شايد بيايد اين، محتمل هست كه اين بناى ظلم شاهنشاهى بعد از

چهارده قرن از بين می‏رود و بحمد اللَّه رفت از بين‏ .

صحيفه نور امام، ج‏19، ص: 437

مگر حضرت بقيةالله به من خلاف ميفرمايد؟! شاه بايد برود.



مرحوم حجت الاسلام سيد محمد کوثري (ره)( روضه خوان مراسم های امام خمینی) نقل مينمايد: يک روز من در منزل آقاي آيت الله فاضل لنکراني، از استادان حوزه علميه قم بودم و يکي از فضلاي مشهد آنجا بودند. ايشان به نقل از يکي از دوستانشان نقل کردند که در نجف اشرف در خدمت امام بوديم و صحبت از ايران به ميان آمد. من گفتم اين چه فرمايشهايي است که در مورد بيرون کردن شاه از ايران ميفرماييد؟ يک مستأجر را نميشود از خانه بيرون کرد، آن وقت شما ميخواهيد شاه را از مملکت بيرون کنيد؟ امام سکوت کردند. من فکر کردم شايد عرض مرا نشنيده اند. سخنم را تکرار کردم.



امام برآشفتند و فرمودند: فلاني چه ميگويي؟ مگر حضرت بقيةالله صلوات الله عليه به من (نستجيربالله) خلاف ميفرمايد؟! شاه بايد برود.



و همان هم شد و شاه از مملکت بيرون رفت. ميبينم که ايشان چنين پيوندي با حضرت بقيةالله (عج) داشتند.
برای اطلاع بیشترمراجعه کنید: فصلنامه انتظار ، ش14، ص5.

***

* ايرانيان حکومت اسلامي را تداوم ميدهند؛ آنگاه حضرت مهدي (عج) ظهور خواهند کرد



مرحوم حجت الاسلام محمد دشتي ميگويد: ((در روزهاي بسيار سخت و اندوه باري که حضرت امام خميني (ره) از عراق بيرون رفتند و کويت با اقامت امام موافقت نکرد و همه عاشقان نگران بودند که امام به کجا ميرود و چرا يک ميليارد مسلمان آن چنان وابسته و خود فروخته اند که قدرت پناه دادن به يک رهبر اسلامي را ندارند، يکي از علماي عارف و اهل بصيرت و مکاشفه به منزل قبلي امام خدمت آيتالله پسنديده (ره) برادر بزرگ امام آمد و فرمود: نگران نباشيد، آسيبي به آقاي خميني نميرسد و ايشان وارد ايران شده، حکومت اسلامي تشکيل ميدهد و تا سالها آن را شخصاً اداره ميفرمايد و پس از ايشان تا سالها، ايرانيان حکومت اسلامي را تداوم ميدهند؛ آنگاه حضرت مهدي (عج) ظهور خواهند کرد.))



برای اطلاع بیشتر: فصلنامه مشرق موعود ، ش 8 ، سرمقاله

***

* حکومت اسلامي تشکيل ميدهيم و پرچم را به صاحب پرچم ميسپاريم

آقاي علي محمد بشارتي ـ وزير پيشين کشور ـ نقل ميکرد که: در تابستان سال 1358، هنگامي که مسؤول اطلاعات سپاه بودم، گزارشي داشتيم که: آقاي ... در مشهد گفته است: ((من بالاخره عليه امام اعلام جنگ ميکنم.))
من خدمت امام رسيدم و ضمن ارائه گزارش، خبر مذکور را هم گفتم. ايشان سرش پايين بود و گوش ميداد، اين جمله را که گفتم سر بلند کرد و فرمود:
((اينها چه ميگويند، پيروزي ما را خدا تضمين کرده است. ما موفق ميشويم، در اينجا حکومت اسلامي تشکيل ميدهيم و پرچم را به صاحب پرچم ميسپاريم.))
پرسيدم: خودتان؟ امام سکوت کردند و جواب ندادند .
محمد دشتي، آينده و آينده سازان، ص 105.

***

فرزند استاد عرفان امام خمینی ( آیت الله شاه آبادی ) نقل می کنند: قبل از تشریف فرمایی امام به نجف، شبی در خواب دیدم که در ایران آشوب و جنگ است، به ویژه در خوزستان. سر تمام نخل های خرما یا قطع شده بود یا سوخته بود. در این جنگ، یکی ازنزدیکان من شهید شده بود و این جنگ که خیلی طولانی شده بود، فرماندهی اش را حضرت سید الشهداء علیه السلام بر عهده داشتند که با پیروزی ایران تمام شد... و از خواب بیدار شدم. پس از تشریف فرمایی امام به نجف، خواب را برایشان تعریف کرد و ایشان گفتند: یک نکته به تو می گویم که تا زمانی که زنده ام جایی بیان نشود. روزی در قم، آیت اللّه شاه آبادی مسیر حرکت را بیان کرد و فرمود که: «تو انقلاب خواهی کرد و پیروز هم می شوید و جنگی در خوزستان برایتان رخ می دهد که یکی از اقوام ما نیز در آن جنگ به شهادت نایل خواهد شد.» سپس فرمود: «حالا البته زود است، تا آن زمانی که این مسیر شروع شود، زود است، امّا می رسد» و همان وقایع اتفاق افتاد.

و با گزارشی مفصل تر امام جمعه قم حجت الاسلام سعیدی شب 21 بهمن ماه 88 در سلسله نشست های بصیرت در مسجد اهل البیت قم نقل کردند :

امام خمینی(ره) از طریق استاد عرفانش آیت الله شاه آبادی در جریان این قیام و نهضت عظیم الهی قرار گرفت و بی خبر از وقوع این نهضت نبود. آیت الله نصرالله شاه آبادی فرزند آیت الله شاه آبادی، استاد امام خمینی(ره) که الان در قم تشریف دارند می گفتند که من در سال 43 خوابی دیدم که در خوزستان نخل ها قطع و آتش همه جا را فراگرفته است و امام حسین(ع) در خیمه ای نشسته اند و بسیار ناراحت هستند و دو زن دیگر نیز در خیمه کناری ایشان مشغول ناسزا هستند و این قدر فهمیدم که ظاهرا آنها دو زن پیغمبر هستند، این خواب را به امام خمینی گفتم و از ایشان خواستم آن را تعبیر کنند. امام ابتدا تنها گفتند خیر است؛ اما با اصرار من و با شرط اینکه به عنوان راز تا هنگام زنده بودن ایشان، برای کسی بیان نکنم، فرمودند که ما از نجف به ایران می رویم، شاه می رود و نهضت پیروز می شود، در ابتدای نهضت از طرف برخی از فرقه ها توطئه هایی علیه نظام می شود؛ اما همه آنها خنثی می شود بعد از آن از طریق عراق از خوزستان به ایران حمله می شود و حتی در این جنگ یکی از اعضای خانواده شما(آیت الله شاه ابادی) هم شهید می شوند؛ اما باز هم ما پیروز می شویم.



حجت الاسلام و المسلمین سعیدی افزود: آقای شاه آبادی گفتند سخن امام به اینجا که رسید فرمودند تا اینجا تعبیر خواب شما بود؛ اما پدر شما سیر نهضت را از ابتدا تا انتها برای من گفته اند و من همه آن را می دانم.

أذكار الصباح

أذكار المساء

أذكار عند الصلاة

أذكار قبل النوم

أذكار منوعة

اخبارى كه به طور خاصّ مربوط به حسنين عليهما السلام است‏]

در اين گروه چند حديث ياد مى‏شود:
۱. پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به حسنين عليهما السلام فرمود:
«شما دو تن، اماميد و مادرتان به يقين شافعه است.» ^۱

۲. حديث نبوى:

الحسن و الحسين إمامان، قاما أو قعدا. ^۲

۳. حديث نبوى:

«اين حسين، امام است و پسر امام و برادر امام، و پدر امامانِ نُهگانه.» ^۳
۴. امير المؤمنين عليه السلام خطاب به حسنين عليهما السلام فرمود:
«شما دو تن پس از من، دو امام و دو سرورِ جوانان اهل بهشت هستيد و دو معصوميد. خداوند شما را نگاه دارد. و لعنت خدا بر كسى كه با شما دو تن دشمنى كند.» ^۴

۵. كلام ديگر علوى:

«پسرم، تو ولىّ امر و ولىّ دم هستى.» ^۵

۶. كلام ديگر علوى:

«تويى - اى حسن - وصىّ من و كسى كه پس از من، به امر (امامت) مى‏پردازد. و تويى - اى حسين - شريك او در وصيّت. پس تا زمان حياتش، ساكت باش و تابع امر او باش. وقتى از دنيا رفت، تو پس از او، سخنگو هستى و به امر (امامت) مى‏پردازى.»

. پيامبر صلى اللَّه عليه وآله فرمود:
«حسن و حسين از عترت و اوصيا و جانشينان من‏اند.» ^۱
۸. در كتاب اعلام‏الورى و كشف الغمة و الشافى آمده است كه شيعيان اتّفاق نظر دارند بر اينكه حضرت على عليه السلام امامتِ امام حسن عليه السلام را اعلام نموده است. ^۲
۹. بى‏ترديد هركس كه كمترين اطّلاعى از كتب حديث و سيره داشته باشد، به خوبى، مى‏داند كه امامت در دست خداوند بوده و آن را به هركس كه بخواهد، عطا مى‏كند و امامت، آن‏گونه كه پيامبر پاك صريحاً اعلام كرده‏اند، از آنِ فرزندان و خاندان پاك اوست. حضرت على عليه السلام در اين‏باره حقايقى بيان مى‏فرمايد كه بر دانش‏پژوه پى‏گير پوشيده نخواهد بود؛ همان‏گونه كه در نهج‏البلاغه، خطبه ۸۳، ۹۳، ۲۳۴، ۹۰، ۱۵۰، ۱۴۳، ۱۴۰، ۲۱۴ و خطبه‏هاى ديگر آمده است.
از اين‏رو، تعيين امامت به هيچ عنوان در دست بشر نيست؛ بلكه اين امر به دست خداوند است كه با زبان پيامبر پاك و اولياى خداوند مشخص مى‏گردد و پيش از اين نيز بخشى از آن را نقل كرديم.
۱۰. مسعودى در مروج الذهب، ج ۳، ص ۴۲۵ مى‏گويد:
گروهى از مردم گفته‏اند كه حضرت على عليه السلام دو پسر خويش حسنين عليهما السلام را جانشين خويش اعلام كرده؛ چرا كه آن دو با وى در آيه تطهير شريك‏اند؛ و اين سخن بسيارى از افرادى است كه معتقدند امام على عليه السلام صريحاً حسنين عليهما السلام را جانشين خود اعلام نموده است.
۱۱. محدّث كلينى وصيّت حضرت على عليه السلام را در كافى ج ۱، ص ۲۹۷ تا ۳۰۰ استخراج نموده است. نيز نك: اثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۲۱ تا ۱۴۳.
۱۲. در سخنان ياران اميرالمؤمنين عليه السلام مطالبى هست كه بر همين امر دلالت دارد؛ مانند سخن ابن‏عباس:
اى مردم، اين پسرِ پيامبر شما و جانشينِ امامتان است؛ پس با او بيعت كنيد.»

.حياة الحسن عليه السلام، ج ۱، ص ۴۲؛ نزهة المجالس، ج ۱، ص ۱۸۴؛ الاتحاف بحبّ الأشراف ص ۱۲۹؛ نيز: إثباة الهداة ج ۵، ص‏۱۴۱

2.حياة الحسن عليه السلام ج ۱، ص ۴۲؛ إثباة الهداة ج ۵، ص ۱۴۲ و ۱۳۷ و ۱۳۴

3.حياة الحسن عليه السلام، به نقل از منهاج ابن‏تيميه، إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۲۹

4.إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۳۳

5.إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۲۶؛ أصول الكافى، ج ۱، ص ۲۹۹

6.إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۴۰

.إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۳۹

2.اثبات الهداة، ج ۵، ص ۱۳۳ و ۱۳۵ و ۱۴۸

3.حياة الحسن عليه السلام، ج ۲، ص ۱۰ به نقل از ارشاد شيخ مفيد، ص ۱۶۷؛ مقاتل الطالبيين، ص ۳۴؛ إثباة الهداة، ج ۵، ص ۱۳۹

[ اخبار كلّى امامت‏]

اخبار وارده ‏اى كه به طور كلّى، امامت خاندان پاك نهاد پيامبر

را مى ‏رساند. اين اخبار در كتاب هاى حديث و تاريخ، متواتر

است كه گروهى از دانشوران علم الحديث

Powered By
  BLOGFA.COM