|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
سوره 6: الأنعام
قُل لِّمَن مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ قُل لِلّهِ كَتَبَ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لاَ رَيْبَ فِيهِ الَّذِينَ خَسِرُواْ أَنفُسَهُمْ فَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ بگو آنچه در آسمانها و زمين است از آن كيست بگو از آن خداست كه رحمت را بر خويشتن واجب گردانيده است يقينا شما را در روز قيامت كه در آن هيچ شكى نيست گرد خواهد آورد خودباختگان كسانى اند كه ايمان نمى آورند موضوع وجوب رحمت بر خدا، در قرآن دوبار آنهم در اين سوره (آيات 12 و54) آمده است. جملهى «لاريب فيه»، هم دربارهى قرآن آمده است، هم درباره ى قيامت. خداوند همان گونه كه بر ما تكاليفى واجب كرده است، وظايفى را هم بر خود مقرّر فرموده؛ از جمله: هدايت كردن: «اِنّ علينا للهدى» <250> ، رزق دادن: «على اللّه رزقها» <251> ، لطف كردن: «كتب على نفسه الرّحمة» <252> و پيروزى وغلبه ى دين خدا: «كتب اللّه لاغلبنّ انا و رسلى» <253> ولى شرط بهره مند شدن از رحمت الهى، رحم به بندگان است. چنانكه در حديث آمده است: «مَن لايَرْحَم لا يُرحَم» <254> سلمان از پيامبر صلى الله عليه وآله نقل كرده كه فرمود: رحمت خداوند، صد درجه است، يك درجه ى آن، منشأ همه ى الطاف الهى در دنيا شده است، خداوند در قيامت، با همه ى صد درجه رحمت خود با مردم معامله خواهد كرد. <255> قرآن، رحمت الهى را بر همه چيز شامل مى داند: «رَحمَتى وَسعت كلّ شىء» <256> و اين رحمت، مصداقهاى فراوان دارد، از جمله: باران: «ينزّل الغيث من بعد ما قنطوا وينشر رحمته» <257>
باد: «يُرسل الرّياح بُشرىً بين يدى رحمته» <258> شب و روز: «و مِن رَحمته جَعَل لكم الليل و النّهار» <259> پيامبر: «و ما أرسلناك الاّ رحمة للعالمين» <260> قرآن: «هذا بصائر للنّاس و هُدىً و رحمة» <261> تورات: «كتاب موسى اماماً و رحمة» <262> آزادى: «فأنجيناه و الّذين معه برحمة منّا» <263> علاقه به همسر: «و جعل بينكم مودّة و رحمة» <264> گياهان و ميوهها: «فانظُر الى آثار رحمة اللّه كيف يُحيى الارض بعد موتها» <265> پذيرش توبه: «لاتَقنطوا من رحمة اللّه» <266> 1- يكى از شيوه هاى تبليغى كه پيامبر مأمور به آن است، طرح سؤال و جواب است. «قل لمن... قل للّه» 2- هستى بر اساس رحمت است و رحمت الهى بر همه چيز و همه جا گسترده است. «كتب على نفسه الرّحمة» 3- همان گونه كه آفريده هاى خدا در دنيا (مثل باد، باران، روز و شب، گياهان...) رحمت است، معاد هم رحمت است. «ليجمعنّكم» 4- دليل بر پا شدن قيامت، برخوردارى مردم از رحمت است. «كتب على نفسه الرّحمة ليجمعنّكم» 5 - گرچه رحمت الهى گسترده و لازم است، لكن گروهى خود را محروم مى كنند. «خسروا انفسهم» 6- به جاى استدلال، در پى هوا و هوس بودن و به جاى اولياى خدا، سراغ طاغوت رفتن و به جاى ايمان و اعتقاد به آخرت، كفر ورزيدن و به جاى تسليمِ نور، تسليمِ نار شدن، خسارت عظيم كفّار است. (تمام آيه)
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۲ساعت 23:23 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
