|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 3: آل عمران يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوَءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَاللّهُ رَؤُوفُ بِالْعِبَادِ روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده و آنچه بدى مرتكب شده حاضر شده مى يابد و آرزو مى كند كاش ميان او و آن [كارهاى بد] فاصلهاى دور بود و خداوند شما را از [كيفر] خود مى ترساند و [در عين حال] خدا به بندگان [خود] مهربان است
علم و قدرت الهى را بيان مىكند. اين آيه شبيه آيه 49 سوره كهف است كه مىفرمايد: در روز قيامت مردم تمام اعمال خود را در برابر خويش حاضر مىيابند. در تفسير برهان آمده است كه امام سجّاد عليه السلام در هر جمعه در مسجد النبى هنگام موعظه، اين آيه را براى مردم تلاوت مى فرمود. 1- اعمال انسان محو نمىشود و در قيامت در برابر او حاضر مىگردد. «محضرا» 2- اعتقاد به حضور عمل در قيامت، مانع گناه است. «محضرا» 3- گنهكاران، در قيامت از اعمال خود شرمندهاند، امّا چه سود؟ «تودّ لو انّ بينها» 4- بسيارى از اعمالى كه در دنيا مورد علاقه انسان است، در قيامت مورد تنفّر او قرار خواهد گرفت. «تودّ لو انّ بينها و بينه أمداً بعيداً» 5 - در روز قيامت، پشيمانى سودى ندارد و آرزوها نشدنى است. كلمه (لو) در مورد آرزوهاى نشدنى بكار مى رود. «لو انّ بينها و بينه أمداً بعيداً» 6- خدا پروايى، مانع گناه است. «يحذّركم اللّه» 7- سرچشمه ى هشدارهاى الهى، محبّت و رأفت اوست. «يحذّركم اللّه نفسه واللّه رؤف بالعباد» 8 - بيم و اميد در كنار هم نقش تربيتى دارند. اميد، به تنهايى سبب غرور، وبيم از تنهايى، سبب يأس مى شود. «يحذّركم اللّه نفسه... واللّه رؤف بالعباد» 9- لطف و رأفت خداوند شامل حال همه ى بندگان است. «رؤف بالعباد»
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۲ساعت 15:1 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
