ما تو را بحق فرستاديم تا بشارتگر و بيم‏دهنده باشى و [لى] درباره

دوزخيان از تو پرسشى نخواهد شد (119)

تفسیر نور
اى رسول گرامى! به توقّعات نابجاى كفّار توجّه نكن.

آنان هركدام توقّع دارند اوراق متعدّدى از آيات برايشان

نازل شود؛

«بل يريد كلّ امرء منهم ان يؤتى صحفاً منشّرةً» <412> 

در حالى كه ما ترا همراه منطق حقّ براى مردم فرستاده ‏ايم

تا از طريق بشارت وانذار، آنان را نسبت به سعادت خودشان 

آشنا كنى. اگر گروهى بهانه جويى كرده و از پذيرش حقّ 

سرباز زدند و توقّع داشتند كه بر آنان وحى نازل شود، تو 

مسئول دوزخِ آنان نيستى، تو فقط عهده‏دار بشارت و انذارى،

و مسئول نتيجه و قبول يا ردّ مردم نيستى.

بشارت و انذار، نشانه‏ى اختيار انسان است. در قرآن مكرر 

اين معنا آمده است كه آنچه بر خداوند است، فرستادن 

پيامبرى معصوم با منطق حقّ همراه با بشارت و انذار است.

حال مردم خودشان هستند كه آزادانه يا راه حقّ را 

مى ‏پذيرند و يا سرسختانه لجاجت مى ‏كنند.

1- در برابر هر تضعيف روحيّه ‏اى از طرف دشمن، نياز

به تقويت و تسليت و تسكين روحى از طرف خدا است. 

«ارسلناك بالحقّ» (در آيه قبل بهانه‏هاى كفّار نقل شد،

در اين آيه پيامبر صلى الله عليه وآله با كلمه «بالحقّ» تأييد وتقويت مى ‏شود.)

2- بشارت وتهديد، همچون دو كفّه ترازو بايد در حال

تعادل باشد، وگرنه موجب غرور يا يأس مى‏شود. «بشيراً ونذيراً»