|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 2: البقرة قُلْ إِن كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الآَخِرَةُ عِندَ اللّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ بگو اگر در نزد خدا سراى بازپسين يكسر به شما اختصاص دارد نه ديگر مردم
پس اگر راست مى گوييد آرزوى مرگ كنيد وَلَن يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللّهُ
عَلِيمٌ بِالظَّالِمينَ ولى به سبب كارهايى كه از پيش كردهاند هرگز آن را آرزو نخواهند كرد و
خدا به [حال] ستمگران داناست وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ
و آنان را مسلما آزمندترين مردم به زندگى و [حتى حريصتر] از كسانى كه شرك مىورزند خواهى يافت هر يك از ايشان آرزو دارد كه كاش هزار سال عمر كند با آنكه اگر چنين عمرى هم به او داده شود وى را از عذاب دور نتواند داشت و خدا بر آنچه
مىكنند بيناست
تفسیر نور كه برخى از آنها عبارت بود از: ما فرزندان و محبوبان خدا هستيم. «نحن ابناء اللّه و احبّائه» <381> «قالوا لن يدخل الجنّه الاّ من كان هوداً او نصارى» <382> آتش دوزخ، جز چند روزى به ما اصابت نمىكند. «لن تمسّنا النّار الاّ ايّاما معدودة» اين آيه <383> ، همه ى اين بافته هاى خيالى وموهومات فكرى آنها را ردّ كرده و مى فرمايد: اگر اين ادّعاهاى شما درست باشد و به اين حرفها ايمان داشته باشيد، ديگر نبايد از مرگ بترسيد واز آن فرار كنيد، بلكه بايد آرزوى مرگ كنيد تا به بهشت وارد شود! اولياى خدا، نه تنها از مرگ نمى ترسند، بلكه اشتياق به مرگ نيز دارند. همانگونه كه حضرت على عليه السلام مى فرمايد: «واللَّه لابن ابىطالب آنس بالموت من الطفل بثدى امّه» يعنى <384> به خدا سوگند علاقه فرزند ابوطالب به مرگ، از علاقه طفل شيرخوار به سينه مادرش بيشتر است. آرى، بايد بگونه اى زندگى كنيم كه هر لحظه آماده مرگ باشيم. <385> 1- در برابر خيالات و موهومات، با صراحت برخورد كنيد. «قل» 2- دامنهى انحصار ونژادپرستى، تا قيامت كشيده مى شود! «لكم الدار الاخرة خالصة...» 3- وجدان، بهترين قاضى است. «إن كانت... فتمنّوا الموت» 4- آمادگى براى مرگ، نشانه ى ايمان واقعى و صادقانه است. «فتمنّوا الموت ان كنتم صادقين»
+ نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر ۱۳۹۲ساعت 23:57 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
