|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 2: البقرة والَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن
قَبْلِكَ وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ و آنان كه بدانچه به سوى تو فرود آمده و به آنچه پيش از تو نازل شده است
ايمان مى آورند و آنانند كه به آخرت يقين دارند أُوْلَئِكَ عَلَى هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ
الْمُفْلِحُونَ آنان برخوردار از هدايتى از سوى پروردگار خويشند و آنان همان رستگارانند
بلكه وحى نيز يكى از راههاى شناخت است كه متّقين به آن ايمان دارند. انسان در انتخاب راه، بدون راهنما دچار تحيّر و سرگردانى مىشود. بايد انبيا دست او را بگيرند و با منطق و معجزه و سيرهى عملى خويش، او را به سوى سعادت واقعى راهنمايى كنند. از اين آيه و دو آيه قبل بدست مى آيد كه خشوع در برابر خداوند متعال )نماز) و داشتن روحيّه ايثار و انفاق و تعاون و حفظ حقوق ديگران و اميد به آيندهاى روشن و پاداشهاى بزرگ الهى، از آثار تقوى است. 1- ايمان به تمام انبيا و كتب آسمانى، لازم است. زيرا همه آنان يك هدف را دنبال مىكنند. «يؤمنون... بما اُنزل من قبلك» 2- تقواى واقعى، بدون يقين به آخرت ظهور پيدا نمى كند. «بالاخرةهميوقنون» ذكر «من بعدك» نشانهى خاتميّت پيامبر اسلام و قرآن است.
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۲ساعت 0:35 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
