وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ

 

تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ

 

مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ

 

رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ  

 

 

مکارم: و هر زمان آیاتی را که بر پیامبر (اسلام) نازل شده بشنوند، چشمهای آنها را می‌بینی که (از شوق،) اشک می‌ریزد، بخاطر حقیقتی که دریافته‌اند؛ آنها می‌گویند: «پروردگارا! ایمان آوردیم؛ پس ما را با گواهان (و شاهدان حق، در زمره یاران محمد) بنویس!
 
 
 
وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ
 
 
قُلْتَ لَا أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا
 
 
وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا
 
 
أَلَّا يَجِدُوا مَا يُنفِقُونَ  
 
مکارم: و (نیز) ایرادی نیست بر آنها که وقتی نزد تو آمدند که آنان را بر مرکبی (برای جهاد) سوار کنی، گفتی: «مرکبی که شما را بر آن سوار کنم، ندارم!» (از نزد تو) بازگشتند در حالی که چشمانشان از اندوه اشکبار بود؛ زیرا چیزی نداشتند که در راه خدا انفاق کنند (و با آن به میدان بروند)

 
+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۵ساعت 20:46  توسط محمد ضیغم تبار  |