وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ

 

يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ

 

 

إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن

 

رَّبِّكُمْ هَذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً

 

فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ

 

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ

 

عَذَابٌ أَلِيمٌ  

مکارم: و به سوی (قوم) ثمود، برادرشان صالح را (فرستادیم)؛ گفت: «ای قوم من! (تنها) خدا را بپرستید، که جز او، معبودی برای شما نیست! دلیل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده: این «ناقه» الهی برای شما معجزه‌ای است؛ او را به حال خود واگذارید که در زمین خدا (از علفهای بیابان) بخورد! و آن را آزار نرسانید، که عذاب دردناکی شما را خواهد گرفت!

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ

 

وَقَالُوا يَا صَالِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا

 

إِن كُنتَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ  

مکارم: سپس «ناقه» را پی کردند، و از فرمان پروردگارشان سرپیچیدند؛ و گفتند: «ای صالح! اگر تو از فرستادگان (خدا) هستی، آنچه ما را با آن تهدید می‌کنی، بیاور!»

وَيَا قَوْمِ هَذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً

 

فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ

 

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ

 

عَذَابٌ قَرِيبٌ  

مکارم: ای قوم من! این «ناقه» خداوند است، که برای شما نشانه‌ای است؛ بگذارید در زمین خدا به چرا مشغول شود؛ هیچ گونه آزاری به آن نرسانید، که بزودی عذاب خدا شما را خواهد گرفت!»

وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَإِذَا

 

كُنَّا تُرَابًا أَإِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ

 

أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ

 

الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَأُولَئِكَ

 

أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ  

مکارم: و اگر (از چیزی) تعجب می‌کنی، عجیب گفتار آنهاست که می‌گویند: «آیا هنگامی که ما خاک شدیم، (بار دیگر زنده می‌شویم و) به خلقت جدیدی بازمی‌گردیم؟!» آنها کسانی هستند که به پروردگارشان کافر شده‌اند؛ و آنان غل و زنجیرها در گردنشان است؛ و آنها اهل دوزخند، و جاودانه در آن خواهند ماند!

وَمَا مَنَعَنَا أَن نُّرْسِلَ بِالْآيَاتِ

 

إِلَّا أَن كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ وَآتَيْنَا

 

ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِهَا

 

وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفًا  

مکارم: هیچ چیز مانع ما نبود که این معجزات (درخواستی بهانه‌جویان) را بفرستیم جز اینکه پیشینیان (که همین درخواستها را داشتند، و با ایشان هماهنگ بودند)، آن را تکذیب کردند؛ (از جمله،) ما به (قوم) ثمود، ناقه دادیم؛ (معجزه‌ای) که روشنگر بود؛ اما بر آن ستم کردند (و ناقه را کشتند). ما معجزات را فقط برای بیم دادن (و اتمام حجت) می‌فرستیم.

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاءِ

 

آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ  

مکارم: اگر ما اراده کنیم، از آسمان بر آنان آیه‌ای نازل می‌کنیم که گردنهایشان در برابر آن خاضع گردد!

قَالَ هَذِهِ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ

 

شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ  

مکارم: گفت: «این ناقه‌ای است (که آیت الهی است) برای او سهمی (از آب قریه)، و برای شما سهم روز معینّی است!

إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا

 

فَهِيَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ  

مکارم: ما در گردنهای آنان غلهایی قرار دادیم که تا چانه‌ها ادامه دارد و سرهای آنان را به بالا نگاه داشته است!

إِذِ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ

 

وَالسَّلَاسِلُ يُسْحَبُونَ  

مکارم: در آن هنگام که غل و زنجیرها بر گردن آنان قرار گرفته و آنها را می‌کشند...

إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَّهُمْ

 

فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ  

مکارم: ما «ناقه» را برای آزمایش آنها می‌فرستیم؛ در انتظار پایان کار آنان باش و صبر کن!

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ

 

وَسُقْيَاهَا  

مکارم: و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم خرداد ۱۳۹۵ساعت 15:21  توسط محمد ضیغم تبار  |