وَهُوَ الَّذِي أَنشَأَ جَنَّاتٍ مَّعْرُوشَاتٍ

 

وَغَيْرَ مَعْرُوشَاتٍ وَالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ

 

مُخْتَلِفًا أُكُلُهُ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَّانَ

 

مُتَشَابِهًا وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ كُلُوا

 

مِن ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَآتُوا حَقَّهُ

 

يَوْمَ حَصَادِهِ وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ

 

لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: اوست که باغهای معروش [= باغهایی که درختانش روی داربست‌ها قرار دارد]، و باغهای غیرمعروش [= باغهایی که نیاز به داربست ندارد] را آفرید؛ همچنین نخل و انواع زراعت را، که از نظر میوه و طعم با هم متفاوتند؛ و (نیز) درخت زیتون و انار را، که از جهتی با هم شبیه، و از جهتی تفاوت دارند؛ (برگ و ساختمان ظاهریشان شبیه یکدیگر است، در حالی که طعم میوه آنها متفاوت می‌باشد.) از میوه آن، به هنگامی که به ثمر می‌نشیند، بخورید! و حقّ آن را به هنگام درو، بپردازید! و اسراف نکنید، که خداوند مسرفان را دوست ندارد!

يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِندَ

 

كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَ

 

لَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: ای فرزندان آدم! زینت خود را به هنگام رفتن به مسجد، با خود بردارید! و (از نعمتهای الهی) بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید که خداوند مسرفان را دوست نمی‌دارد!

وَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا

 

لِجَنبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا

 

كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَن لَّمْ

 

يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَّسَّهُ كَذَلِكَ

 

زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ  

مکارم: هنگامی که به انسان زیان (و ناراحتی) رسد، ما را (در هر حال:) در حالی که به پهلو خوابیده، یا نشسته، یا ایستاده است، می‌خواند؛ امّا هنگامی که ناراحتی را از او برطرف ساختیم، چنان می‌رود که گویی هرگز ما را برای حل مشکلی که به او رسیده بود، نخوانده است! این گونه برای اسرافکاران، اعمالشان زینت داده شده است (که زشتی این عمل را درک نمی‌کنند)!

فَمَا آمَنَ لِمُوسَى إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّن قَوْمِهِ عَلَى

 

خَوْفٍ مِّن فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِمْ أَن يَفْتِنَهُمْ وَإِنَّ

 

فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الْأَرْضِ وَإِنَّهُ لَمِنَ

 

الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: (در آغاز،) هیچ کس به موسی ایمان نیاورد، مگر گروهی از فرزندان قوم او؛ (آن هم) با ترس از فرعون و اطرافیانش، مبادا آنها را شکنجه کنند؛ زیرا فرعون، برتری‌جویی در زمین داشت؛ و از اسرافکاران بود!

ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَأَنجَيْنَاهُمْ وَمَن نَّشَاءُ

 

وَأَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: سپس وعده‌ای را که به آنان داده بودیم، وفا کردیم! آنها و هر کس را که می‌خواستیم (از چنگ دشمنانشان) نجات دادیم؛ و مسرفان را هلاک نمودیم!

وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: و فرمان مسرفان را اطاعت نکنید!

لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ

 

 

دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِي الْآخِرَةِ

 

وَأَنَّ مَرَدَّنَا إِلَى اللَّهِ وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ

 

هُمْ أَصْحَابُ النَّارِ  

مکارم: قطعاً آنچه مرا بسوی آن می‌خوانید، نه دعوت (و حاکمیّتی) در دنیا دارد و نه در آخرت؛ و تنها بازگشت ما در قیامت بسوی خداست؛ و مسرفان اهل آتشند!

أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا

 

أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِينَ  

 

 

مکارم: آیا این ذکر [= قرآن‌] را از شما بازگیریم بخاطر اینکه قومی اسرافکارید؟!

 
 

مِن فِرْعَوْنَ إِنَّهُ كَانَ عَالِيًا

 

مِّنَ الْمُسْرِفِينَ  

مکارم: از فرعون که مردی متکبر و از اسرافکاران بود!

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ  

مکارم: سنگهایی که از ناحیه پروردگارت برای اسرافکاران نشان گذاشته شده است!»
+ نوشته شده در  شنبه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۵ساعت 0:24  توسط محمد ضیغم تبار  |