|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 2: البقرة إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ كسانى كه كافر شدند و در حال كفر مردند لعنت خدا و فرشتگان و تمام مردم
بر آنان باد
1- غم واندوه در دنيا از انسان به ديگران سرايت مىكند، ولى در آخرت چنين نيست. 2- در دنيا، انسان مىتواند با عذر يا كفّاره يا دروغ يا حيله يا توبه يا ناله مشكلش را حل كند، امّا در آخرت چنين نيست. 3- تلخى هاى دنيا قابل تخفيف است و اگر انسان با آن انس گرفت، از تلخى آن كاسته مىشود، ولى در آخرت چنين نيست. 1- كافر مردن، بزرگترين خطر است. «ماتوا و هم كفّار» ومسلمان مردن، آرزوى پيامبران است. «توفّنى مسلماً» 2- در قيامت، مال دنيا بى ارزش است و ذرّه اى كارآيى ندارد. گرچه از جنس طلا و مقدار آن به اندازه ظرفيّت زمين باشد، باز هم پشيزى ارزش ندارد. «ملء الارض ذهباً» 3- ايمان، ارزشى فراتر از تمام مادّيات دارد. در قيامت تنها ايمان است كه مى تواند انسان را نجات دهد. «ملء الارض ذهباً» 4- مرگ در حال كفر، زمينه ى شفاعت را از بين مى برد. «مالهم من ناصرين»
+ نوشته شده در شنبه نهم شهریور ۱۳۹۲ساعت 0:34 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
