|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 6: الأنعام يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا قَالُواْ شَهِدْنَا عَلَى أَنفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُواْ كَافِرِينَ اى گروه جن و انس آيا از ميان شما فرستادگانى براى شما نيامدند كه آيات مرا بر شما بخوانند و از ديدار اين روزتان به شما هشدار دهند گفتند ما به زيان خود گواهى دهيم [كه آرى آمدند] و زندگى دنيا فريبشان داد و بر ضد خود گواهى دادند كه
آنان كافر بوده اند
براى جنّ نيز فرستاده شده و آنان نيز قرآن را مىفهمند، گروهى هم ايمان مىآورند. <478> به گفته ى برخى مفسّران (مثل آلوسى، قرطبى، طبرسى و سيّد قطب) رسولان جنّ، وحى را از طريق رسولان انس دريافت كرده و به نژاد خود مىرساندند. زيرا كلمهى «رسول» به غير انسان هم گفته مىشود، مثل: «اللَّه يصطفى من الملائكة رسلاً» <479> در اين آيه، دو اقرار از سوى كافران آمده است، يكى گواهى به آمدن پيامبران، دوّم اعتراف به كفر خويش. مواقف در قيامت مختلف است؛ گاهى در موقفى كفّار ابتدا انحراف خود را انكار مىكنند، مثل آيه 23 همين سوره: «واللَّه ربّنا ما كنّا مشركين»، آنگاه كه فهميدند قيامت جاى انكار نيست، به گناه خود اعتراف مىكنند. 1- جنّ و انس هر دو مكلف به پذيرش دعوت انبيايند و رسولان براى هر دو نژاد آمدهاند. «الجنّ والانس» 2- انذار، قوىترين اهرم تربيت و وظيفه ى مهم پيامبران است. «و ينذرونكم» 3- قوىترين ضامن اجراى احكام الهى براى اصلاح فرد وجامعه، ايمان به معاد است. «ينذرونكم لقاء يومكم هذا» 4- قيامت، جاى كتمان وانكار نيست، لذا انسانها عليه خود اقرار مىكنند. «شهدوا على انفسهم» 5 - دنياخواهى، عامل بىاعتنايى به دعوتهاى انبياست. «غرّتهم الحياة...» (فريفته شدن به دنيا، موجب فراموشى آخرت است.) 6- علاقهى افراطى به دنيا، انسان را به كفر مىكشاند. «غرّتهم الحياة الدنيا... انهم كانوا كافرين» :
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام مرداد ۱۳۹۲ساعت 17:12 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
