وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ
قرآن كريم سوره مباركه نور (24)، آيه 39
و كسانى كه كفر ورزيدند، كارهايشان چون سرابى در زمينى هموار است كه تشنه، آن را آبى مىپندارد، تا چون بدان رسد آن را چيزى نيابد و خدا را نزد خويش يابد و حسابش را تمام به او دهد و خدا زود شماراست.
قرآن كريم سوره مباركه نور (24)، آيه 39
شرح عکس نقاشي
كره زمين به همراه اشكال متصل به آن كه فتيله اى در كنارش روشن است:
اشاره به دنيا (سراب و آمال خيالى و دست نيافتنى كفار) كه همچون بمبى، هر روز به نابود شدنش نزديكتر مي شود و مظاهر دنيا (شامل زينت هاى دنيوى، شهوات، مال دنيا، و مقام) كه آمال دنياطلبان و كافران است و همچون سرابى ناپايدار و خيالى است.
مار:
سمبل دنيا كه در ظاهر زيبا و فريبنده است ولى نيشى گزنده دارد.
نورى كه در بالا قرار گرفته است:
اشاره به نور معنوى كه ماندگار است.
شرح مثل
مشبه:
كافر- اعمال كفّار- فرارسيدن مرگ و لقاء خداوند.
مشبه به:
تشنه اي كه آب گوارا دارد ولي به دنبال سراب مي رود- سراب- رسيدن فرد تشنه به سراب در حالي كه مولي او در آنجا حاضر باشد.
وجه شبه و توضيح:
تشنه اي در وسط بيابان به دنبال اندكي آب گوارا سرگردان و حيران است. به هر سو كه نظر مي اندازد آب مي بيند و شتابان به سوي آن مي رود اما همين كه به آن رسيد، متوجه مي شود كه چيزي جز سراب نبوده است. تعجب آنجاست كه شخصي آگاه و توانا بر هر چيز، او را به سوي آب واقعي راهنمايي نموده است اما بدون توجه به راهنمايي هاي آن فرد حكيم، فقط به دنبال خيالات و سرابهايي است كه خود مي يابد و هر بار كه تشنه تر و خسته تر به آنها مي رسد تنها نصيحتها و هشدار باش آن فرد حكيم است كه او را متوجه خود مي كند اما باز هم متنبّه نمي شود تا اينكه از پي درآيد. افراد كافر نيز اگر چه بر اساس فطرت خود تشنه سعادت و تعالي هستند اما بدون توجه به دستورات و اوامر الهي ، در نهايت جهل و ناداني و غرق در ماديّات و هواهاي نفساني تنها به دنبال آن پندارهاي باطل خود هستند كه به واسطه آنها به سعادت و كاميابي دست يابند و عمر خود را در جهت رسيدن به اين سرابهاي خيالي تلف مي كنند. در اين هنگام است كه ناگاه زمان مرگ فرامي رسد و در آن لحظه، ناتوان از انجام هر كاري و پشيمان از تمام كرده ها، ناگاه خود را در محضر خدايي مي يابند كه عمري از او روي گردان بودند و در آن لحظه نه پشيماني سودي دارد و نه عذرخواهي ، كه زمان، زمان حسابرسي و پاسخگويي است.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم مرداد ۱۳۹۴ساعت 23:33 توسط محمد ضیغم تبار
|
