|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سوره 58: المجادلة إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّيْطَانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيْسَ بِضَارِّهِمْ شَيْئًا إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ
فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ چنان نجوايى صرفا از [القاآت] شيطان است تا كسانى را كه ايمان آورده اند دلتنگ گرداند و[لى] جز به فرمان خدا هيچ آسيبى به آنها نمىرساند و مؤمنان بايد بر
خدا اعتماد كنند تفسیر نور باشد از جمله:آنجا كه فاش شدن اسرار، به ضرر اسلام و مسلمين باشد، نجوى واجب است. آنجا كه سبب ترس و دلهرهى ديگران شود، نجوى حرام است. و آنجا كه براى كمك به ديگران و سفارش به تقوى باشد، مستحبّ است. «بِرّ» شامل هر كار نيكى مىشود و نمونههايى از آن در آيه 177 سوره بقره آمده است: «ولكنّ البرّ من آمن باللّه...» انسان به تدريج مرتكب گناهان بزرگتر مىشود: اثم، گناه فردى است مثل شرب خمر. عدوان، تجاوز به حقوق ديگران است. معصيت الرسول، مخالفت با فرمانهاى اجتماعى و حكومتى رهبر الهى است كه براى مصالح مسلمين صادر مىفرمايد.<908> موضوع و محتواى گفتار، ارزش آن را مشخص مىكند. اگر موضوع نجوى، نيكى و تقوى باشد يك ارزش است ولى اگر گناه و ستم و توطئه باشد حرام است. البتّه گاهى محتوى نيز خوب است، امّا موقعيّت خوبى نيست. مثلاً در جمع مؤمنان دو نفر درگوشى سخن بگويند. 1- مؤمن محترم است حتّى هنگام نهى از منكر احترام او را حفظ كنيد. «يا ايها الّذين آمنوا» 2- در امر به معروف و نهى از منكر و ارشاد و تبليغ، راههاى حق و باطل و مصاديق آن را بايد روشن كرد. «لا تتناجوا... تناجوا» 3- همهى سخنان را نبايد آشكار و نهان گفت. گاهى بايد نهى از منكر يا امر به معروف، در خفا و پنهان باشد. «تناجوا بالبرّ و التقوى» 4- مبادا نجواى بد را به جاى نجواى خوب قلمداد كنيم. «تناجوا... واتقوا اللّه الّذى اليه تحشرون» 5 - تقوا و پرهيزكارى و توجّه به معاد، زمينه دورى از سخنان نارواست. «واتّقوا اللّه الّذى اليه تحشرون»
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۲ساعت 16:15 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
