بسم الله الرحمن الرحیم

 

1) سورة البقرة  آيه 20 : يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ

 

أَبْصَارَهُمْ كُلَّمَا أَضَاءَ لَهُم مَّشَوْا

 

فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا وَلَوْ

 

شَاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ

 

إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ  

 

 

مکارم: (روشنائی خیره کننده) برق، نزدیک است
 
چشمانشان را برباید. هر زمان که (برق جستن
 
 
می‌کند، و صفحه بیابان را) برای آنها روشن می‌سازد،
 
 
(چند گامی) در پرتو آن راه می‌روند؛ و چون خاموش
 
 
می‌شود، توقف می‌کنند. و اگر خدا بخواهد، گوش
 
 
و چشم آنها را از بین می‌برد؛ چرا که خداوند بر هر
 
 
چیز تواناست.
 
 
 
 
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ
 
 
 
إِنَّ الْبَقَرَ تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّا
 
 
 
إِن شَاءَ اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ  
 
مکارم: گفتند: «از خدایت بخواه برای ما روشن کند
 
 
که چگونه گاوی باید باشد؟ زیرا این گاو برای ما
 
 
مبهم شده! و اگر خدا بخواهد ما هدایت خواهیم شد!»
 
 
 
 
 
 
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُوا
 
 
 
بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَن يُنَزِّلَ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ
 
 
 
عَلَى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ
 
 
 
عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُّهِينٌ  
 
 
مکارم: ولی آنها در مقابل بهای بدی، خود را فروختند؛
 
 
که به ناروا، به آیاتی که خدا فرستاده بود، کافر شدند.
 
 
و معترض بودند، چرا خداوند به فضل خویش، بر هر
 
 
کس از بندگانش بخواهد، آیات خود را نازل می‌کند؟!
 
 
از این رو به خشمی بعد از خشمی (از سوی خدا)
 
 
گرفتار شدند. و برای کافران مجازاتی خوارکننده است
 
 
 
 
 
 
مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ
 
 
 
 
وَلَا الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم
 
 
 
مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَاللَّهُ يَخْتَصُّ
 
 
 
بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاءُ
 
 
وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ  
 
 
مکارم: کافران اهل کتاب، و (همچنین) مشرکان،
 
 
دوست ندارند که از سوی خداوند، خیر و برکتی
 
 
بر شما نازل گردد؛ در حالی که خداوند، رحمت
 
 
خود را به هر کس بخواهد، اختصاص می‌دهد؛
 
 
و خداوند، صاحب فضل بزرگ است.
 
 
 
 
سَيَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا
 
 
 
 
وَلَّاهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُوا عَلَيْهَا
 
 
 
 
  قُل لِّلَّهِ
 
 
 
 
الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ يَهْدِي مَن يَشَاءُ
 
 
 
إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ  
 
 
 
مکارم: به زودی سبک‌مغزان از مردم می‌گویند:
 
 
 
«چه چیز آنها [= مسلمانان‌] را، از قبله‌ای که
 
 
 
بر آن بودند، بازگردانید؟!» بگو: «مشرق و مغرب،
 
 
از آن خداست؛ خدا هر کس را بخواهد، به راه
 
 
راست هدایت می‌کند.»
 
 
 
 
زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا
 
 
 
وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ
 
 
 
اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ
 
 
 
مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ  
 
 
مکارم: زندگی دنیا برای کافران زینت داده شده است،
 
 
از این‌رو افراد باایمان را (که گاهی دستشان تهی است)
 
 
، مسخره می‌کنند؛ در حالی که پرهیزگاران در قیامت
 
 
، بالاتر از آنان هستند؛ (چراکه ارزشهای حقیقی در
 
 
 
آنجا آشکار می‌گردد، و صورت عینی به خود می‌گیرد؛)
 
 
 
و خداوند، هر کس را بخواهد بدون حساب روزی می‌دهد.
 
 
 
 
 
كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ
 
 
 
النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ
 
 
 
وَأَنزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ
 
 
 
بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ وَمَا
 
 
 
اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ
 
 
 
مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ
 
 
 
فَهَدَى اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا
 
 
 
فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللَّهُ يَهْدِي
 
 
 
 
 
مَن يَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ  
 
 
مکارم: مردم (در آغاز) یک دسته بودند؛ (و تضادی در
 
 
میان آنها وجود نداشت. بتدریج جوامع و طبقات پدید
 
 
 
آمد و اختلافات و تضادهایی در میان آنها پیدا شد،
 
 
در این حال) خداوند، پیامبران را برانگیخت؛ تا مردم
 
 
را بشارت و بیم دهند و کتاب آسمانی، که به سوی
 
 
حق دعوت می‌کرد، با آنها نازل نمود؛ تا در میان مردم
 
 
، در آنچه اختلاف داشتند، داوری کند. (افراد باایمان،
 
 
در آن اختلاف نکردند؛) تنها (گروهی از) کسانی که
 
 
کتاب را دریافت داشته بودند، و نشانه‌های روشن
 
 
به آنها رسیده بود، به خاطر انحراف از حق و ستمگری
 
 
، در آن اختلاف کردند. خداوند، آنهایی را که ایمان آورده
 
 
بودند، به حقیقت آنچه مورد اختلاف بود، به فرمان
 
 
خودش، رهبری نمود. (امّا افراد بی‌ایمان، همچنان
 
 
در گمراهی و اختلاف، باقی ماندند.) و خدا، هر کس
 
 
 
را بخواهد، به راه راست هدایت می‌کند.
 
 
8) سورة البقرة  آيه 220 :فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَ
 
 
 
يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْيَتَامَى قُلْ إِصْلَاحٌ
 
 
 
لَّهُمْ خَيْرٌ وَإِن تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ
 
 
 
وَاللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ
 
 
 
 
لَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ  
 
 
مکارم: (تا اندیشه کنید) درباره دنیا و آخرت! و از تو
 
 
در باره یتیمان سؤال می‌کنند، بگو: «اصلاح کار آنان
 
 
بهتر است. و اگر زندگی خود را با زندگی آنان بیامیزید
 
 
، (مانعی ندارد؛) آنها برادر (دینی) شما هستند.»
 
 
(و همچون یک برادر با آنها رفتار کنید!) خداوند،
 
 
مفسدان را از مصلحان، بازمی‌شناسد. و اگر خدا
 
 
بخواهد، شما را به زحمت می‌اندازد؛ (و دستور
 
 
می‌دهد در عین سرپرستی یتیمان، زندگی و اموال
 
 
آنها را بکلی از اموال خود، جدا سازید؛ ولی خداوند
 
 
چنین نمی‌کند؛) زیرا او توانا و حکیم است.
 
 
 
 
 
وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ
 
 
 
قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُوا أَنَّى
 
 
 
يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ
 
 
 
بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ
 
 
 
قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ
 
 
 
 
بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللَّهُ
 
 
 
يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ  
 
 
مکارم: و پیامبرشان به آنها گفت: «خداوند (*طالوت*)
 
 
 
را برای زمامداری شما مبعوث (و انتخاب) کرده است.»
 
 
گفتند: «چگونه او بر ما حکومت کند، با اینکه ما از او
 
 
شایسته‌تریم، و او ثروت زیادی ندارد؟!» گفت:
 
 
«خدا او را بر شما برگزیده، و او را در علم و (قدرت)
 
 
جسم، وسعت بخشیده است. خداوند، ملکش را
 
 
به هر کس بخواهد، می‌بخشد؛ و احسان خداوند،
 
 
وسیع است؛ و (از لیاقت افراد برای منصب‌ها)
 
 
 
آگاه است.»
 
 
 
 
 
فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ
 
 
 
وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا
 
 
 
يَشَاءُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم
 
 
 
بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ
 
 
 
ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ  
 
 
 
مکارم: سپس به فرمان خدا، آنها سپاه دشمن را
 
 
به هزیمت واداشتند. و «داوود» (نوجوان نیرومند و
 
 
شجاعی که در لشکر «طالوت» بود)، «جالوت» را
 
 
کشت؛ و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛
 
 
و از آنچه می‌خواست به او تعلیم داد. و اگر خداوند،
 
 
بعضی از مردم را به وسیله بعضی دیگر دفع نمی‌کرد،
 
 
زمین را فساد فرامی‌گرفت، ولی خداوند نسبت به
 
 
جهانیان، لطف و احسان دارد.

 
 
 
 
تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ
 
 
 
مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللَّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ
 
 
 
وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ
 
 
 
بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ
 
 
 
مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ
 
 
 
وَلَكِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم
 
 
 
مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَلَكِنَّ اللَّهَ
 
 
 
يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ  
 
مکارم: بعضی از آن رسولان را بر بعضی دیگر برتری دادیم؛
 
 
برخی از آنها، خدا با او سخن می‌گفت؛ و بعضی را
 
 
درجاتی برتر داد؛ و به عیسی بن مریم، نشانه‌های
 
 
روشن دادیم؛ و او را با «روح القدس» تأیید نمودیم؛
 
 
 
(ولی فضیلت و مقام آن پیامبران، مانع اختلاف امتها نشد.)
 
 
و اگر خدا می‌خواست، کسانی که بعد از آنها بودند،
 
 
پس از آن همه نشانه‌های روشن که برای آنها آمد،
 
 
جنگ و ستیز نمی‌کردند؛ (اما خدا مردم را مجبور
 
 
نساخته؛ و آنها را در پیمودن راه سعادت، آزاد
 
 
گذارده است؛) ولی این امتها بودند که با هم اختلاف
 
 
کردند؛ بعضی ایمان آوردند و بعضی کافر شدند؛
 
 
(و جنگ و خونریزی بروز کرد. و باز) اگر خدا می‌خواست،
 
 
با هم پیکار نمی‌کردند؛ ولی خداوند، آنچه را می‌خواهد،
 
 
(از روی حکمت) انجام می‌دهد (و هیچ‌کس را به
 
 
قبول چیزی مجبور نمی‌کند).

 
 
 
 
 
اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
 
 
 
لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي
 
 
 
السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَن
 
 
 
ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِندَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ
 
 
مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ
 
 
 
بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ
 
 
كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ
 
 
حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ  
 
 
مکارم: هیچ معبودی نیست جز خداوند یگانه زنده، که
 
 
قائم به ذات خویش است، و موجودات دیگر، قائم به
 
 
او هستند؛ هیچگاه خواب سبک و سنگینی او را فرا
 
 
نمی‌گیرد؛ (و لحظه‌ای از تدبیر جهان هستی، غافل
 
 
نمی‌ماند؛) آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است،
 
 
از آن اوست؛ کیست که در نزد او، جز به فرمان او
 
 
شفاعت کند؟! (بنابراین، شفاعت شفاعت‌کنندگان
 
 
، برای آنها که شایسته شفاعتند، از مالکیت مطلقه
 
 
 
او نمی‌کاهد.) آنچه را در پیش روی آنها [= بندگان‌]
 
 
 
و پشت سرشان است می‌داند؛ (و گذشته و آینده،
 
 
در پیشگاه علم او، یکسان است.) و کسی از علم
 
 
او آگاه نمی‌گردد؛ جز به مقداری که او بخواهد.
 
 
(اوست که به همه چیز آگاه است؛ و علم و دانش
 
محدود دیگران، پرتوی از علم بی‌پایان و نامحدود
 
 
اوست.) تخت (حکومت) او، آسمانها و زمین را
 
 
دربرگرفته؛ و نگاهداری آن دو [= آسمان و زمین]،
 
 
او را خسته نمیکند. بلندی مقام و عظمت،
 
 
مخصوص اوست.

 
 
مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي
 
 
سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ
 
 
 
سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ
 
 
 
وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللَّهُ
 
 
 
وَاسِعٌ عَلِيمٌ  
 
مکارم: کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق
 
 
 
می‌کنند، همانند بذری هستند که هفت خوشه
 
 
برویاند؛ که در هر خوشه، یکصد دانه باشد؛ و
 
 
خداوند آن را برای هر کس بخواهد (و شایستگی
 
 
داشته باشد)، دو یا چند برابر می‌کند؛ و خدا
 
 
(از نظر قدرت و رحمت،) وسیع، و (به همه چیز) داناست.
 
 
 
 
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَن يَشَاءُ وَمَن يُؤْتَ
 
 
 
الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا وَمَا
 
 
 
يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ  
 
 
مکارم: (خدا) دانش و حکمت را به هر کس بخواهد
 
 
(و شایسته بداند) می‌دهد؛ و به هر کس دانش داده
 
 
شود، خیر فراوانی داده شده است. و جز خردمندان،
 
 
(این حقایق را درک نمی‌کنند، و) متذکر نمی‌گردند.

 
 
 
 
 
لَّيْسَ عَلَيْكَ هُدَاهُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي
 
 
 
مَن يَشَاءُ وَمَا تُنفِقُوا مِنْ خَيْرٍ
 
 
 
فَلِأَنفُسِكُمْ وَمَا تُنفِقُونَ إِلَّا ابْتِغَاءَ
 
 
 
وَجْهِ اللَّهِ وَمَا تُنفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ
 
 
 
إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ  
 
 
مکارم: هدایت آنها (به‌طور اجبار،) بر تو نیست؛
 
 
(بنابر این، ترک انفاق به غیر مسلمانان، برای
 
 
اجبار به اسلام، صحیح نیست؛) ولی خداوند،
 
 
هر که را بخواهد (و شایسته بداند)، هدایت
 
 
می‌کند. و آنچه را از خوبیها و اموال انفاق می‌کنید،
 
 
 
برای خودتان است؛ (ولی) جز برای رضای خدا،
 
 
انفاق نکنید! و آنچه از خوبیها انفاق می‌کنید،
 
 
(پاداش آن) به طور کامل به شما داده می‌شود؛
 
 
و به شما ستم نخواهد شد.

 
 
 
 
 
 
لِّلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ
 
 
 
وَإِن تُبْدُوا مَا فِي أَنفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ
 
 
 
يُحَاسِبْكُم بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ
 
 
 
وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ
 
 
شَيْءٍ قَدِيرٌ  
 
 
 
مکارم: آنچه در آسمانها و زمین است، از آنِ خداست.
 
 
و (از این رو) اگر آنچه را در دل دارید، آشکار سازید
 
 
یا پنهان، خداوند شما را بر طبق آن، محاسبه می‌کند.
 
 
سپس هر کس را بخواهد (و شایستگی داشته باشد)
 
 
، می‌بخشد؛ و هر کس را بخواهد (و مستحق باشد)،
 
 
مجازات می‌کند. و خداوند به همه چیز قدرت دارد.

 
 
 
 
هُوَ الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الْأَرْحَامِ كَيْفَ
 
 
 
يَشَاءُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ  
 
 
مکارم: او کسی است که شما را در رحمِ (مادران)،
 
 
آنچنان که می‌خواهد تصویر می‌کند. معبودی جز
 
 
 
خداوندِ توانا و حکیم، نیست.
 
 
 
 
قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا
                    
 
 
 
 
فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَى
   
 
 
 

 
 
 كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ
 
 
 
 
 وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ إِنَّ فِي
 
 
 
ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ  
 
 
مکارم: در دو گروهی که (در میدان جنگ بدر،) با هم
 
 
رو به رو شدند، نشانه (و درس عبرتی) برای شما
 
 
بود: یک گروه، در راه خدا نبرد می‌کرد؛ و جمع دیگری
 
 
که کافر بود، (در راه شیطان و بت،) در حالی که آنها
 
 
(گروه مؤمنان) را با چشم خود، دو برابر آنچه بودند،
 
 
می‌دیدند. (و این خود عاملی برای وحشت و شکست
 
 
آنها شد.) و خداوند، هر کس را بخواهد
 
 
(و شایسته بداند)، با یاری خود، تأیید می‌کند.
 
 
 
در این، عبرتی است برای بینایان!

 
 
 
 
قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ
 
 
مَن تَشَاءُ وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاءُ
 
 
 
وَتُعِزُّ مَن تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَن تَشَاءُ بِيَدِكَ
 
 
الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ  
 
مکارم: بگو: «بارالها! مالک حکومتها تویی؛ به هر کس
 
 
بخواهی، حکومت می‌بخشی؛ و از هر کس بخواهی،
 
 
حکومت را می‌گیری؛ هر کس را بخواهی، عزت
 
 
 
می‌دهی؛ و هر که را بخواهی خوار می‌کنی. تمام
 
 
خوبیها به دست توست؛ تو بر هر چیزی قادری.

 
 
 
 
تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ
 
 
 
 
فِي اللَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ
 
 
 
 
وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَن
 
 
 
تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ  
 
 
مکارم: شب را در روز داخل می‌کنی، و روز را در شب؛
 
 
و زنده را از مرده بیرون می‌آوری، و مرده را زنده؛ و به
 
 
هر کس بخواهی، بدون حساب، روزی می‌بخشی.»

 
 
 
 
 
فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنبَتَهَا
 
 
 
نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ
 
 
 
عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِندَهَا
 
 
 
رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ
 
 
 
هُوَ مِنْ عِندِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَن
 
 
يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ  
 
 
مکارم: خداوند، او [= مریم‌] را به طرز نیکویی پذیرفت؛
 
 
و به طرز شایسته‌ای، (نهال وجود) او را رویانید
 
 
(و پرورش داد)؛ و کفالت او را به «زکریا» سپرد.
 
 
هر زمان زکریا وارد محراب او می‌شد، غذای
 
 
مخصوصی در آن جا می‌دید. از او پرسید:
 
 
«ای مریم! این را از کجا آورده‌ای؟!» گفت:
 
 
«این از سوی خداست. خداوند به هر کس بخواهد،
 
 
 
بی حساب روزی می‌دهد.»
 
 
 
 
 
+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم تیر ۱۳۹۴ساعت 18:19  توسط محمد ضیغم تبار  |