بسم الله الرحمن الرحیم

1) سورة البقرة  آيه 3 :

 

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ

 

وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ  

مکارم: (پرهیزکاران) کسانی هستند که به غیب [=آنچه
 
از حس پوشیده و پنهان است‌] ایمان می‌آورند؛ و نماز را
 
برپا می‌دارند؛ و از تمام نعمتها و مواهبی که به آنان روزی
 
داده‌ایم، انفاق می‌کنند.
 
 
 
 
يَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ قُلْ مَا أَنفَقْتُم مِّنْ
 
 
    
 
خَيْر فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ وَالْيَتَامَى
 
 
وَالْمَسَاكِينِ  وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا تَفْعَلُوا
 
 
  مِنْ خَيْرٍ  فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ  
 
 
مکارم: از تو سؤال می‌کنند چه چیز انفاق کنند؟ بگو:
 
«هر خیر و نیکی (و سرمایه سودمند مادی و معنوی)
 
که انفاق می‌کنید، باید برای پدر و مادر و نزدیکان و
 
یتیمان و مستمندان و درماندگان در راه باشد.» و هر
 
کار خیری که انجام دهید، خداوند از آن آگاه است.
 
(لازم نیست تظاهر کنید، او می‌داند).
 
 
 
 3) سورة البقرة  آيه 219


  ...وَيَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ
 
 
 
كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ
 
 
 
 تَتَفَكَّرُونَ
 
 
 
و از تو می‌پرسند چه چیز انفاق کنند؟ بگو: از مازاد
 
 
نیازمندی خود.» اینچنین خداوند آیات را برای شما
 
 
روشن می‌سازد، شاید اندیشه کنید!
 
 
 
 
 
مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي
 
 
 
سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ
 
 
 
 سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ
 
 
 
 
يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ  
 
 
 
مکارم: کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می‌کنند
 
 
، همانند بذری هستند که هفت خوشه برویاند؛ که در هر
 
 
خوشه، یکصد دانه باشد؛ و خداوند آن را برای هر کس
 
 
 
بخواهد (و شایستگی داشته باشد)، دو یا چند برابر
 
 
 
می‌کند؛ و خدا (از نظر قدرت و رحمت،) وسیع،
 
 
 
و (به همه چیز) داناست.
 
 
 
 
الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
 
 
 
  ثُمَّ لَا يُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُوا مَنًّا وَلَا
 
 
 
أَذًى لَّهُمْ  أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ
 
 
 
 
 
وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
 
 
 
 
مکارم: کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می‌کنند،
 
 
سپس به دنبال انفاقی که کرده‌اند، منت نمی‌گذارند و
 
 
آزاری نمی‌رسانند، پاداش آنها نزد پروردگارشان (محفوظ)
 
 
است؛ و نه ترسی دارند، و نه غمگین می‌شوند.

 
 
 
وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ
 
 
 
 
 مَرْضَاتِ اللَّهِ  وَتَثْبِيتًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ
 
 
 
 
 
            
 
  كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ  أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ
 
 
 
 
 
 
 أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ
 
 
 
                                              
 فَطَلٌّ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ  
 
 
                                      
 
 
مکارم: و (کار) کسانی که اموال خود را برای خشنودی
 
 
 
 
 خدا،و تثبیت (ملکات انسانی در) روح خود، انفاق 
 
 
می‌کنند، همچون باغی است که در نقطه بلندی باشد،
 
 
 
و بارانهای درشت به آن برسد، (و از هوای آزاد و نور
 
 
 
 
   آفتاب، به حد را دو چندان دهدکافی بهره گیرد
 
 
 
و میوه خود(که همیشه شاداب و با طراوت است.)
 
 
 
 و خداوند به آنچه انجام می‌دهید، بیناست.
 
                     
 
 
 
الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَار
 
 
 
 سِرًّا وَعَلَانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ
 
 
                   
رَبِّهِمْ وَ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ
 
 
 
 
يَحْزَنُونَ  
 
 
 
 
مکارم: آنها که اموال خود را، شب و روز، پنهان و آشکار،
 
 
انفاق می‌کنند، مزدشان نزد پروردگارشان است؛
 
 
نه ترسی بر آنهاست، و نه غمگین می‌شوند.

 
 
 
 
مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِي هَذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا
 
 
 
كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ
 
 
 
 
قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ
 
 
 
 
 
مَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَكِنْ أَنفُسَهُمْ
 
 
 
 
يَظْلِمُونَ
 
 
 
 
 
 
مکارم: آنچه آنها در این زندگی پست دنیوی انفاق
 
 
می‌کنند،   همانند باد سوزانی است که به زراعت
 
 
قومی که بر خودستم کرده
 
 
  (و در غیر محل و وقت مناسب، کشت نموده‌اند)،
 
 
 
بوزد؛ و آن را نابود سازد. خدا به آنها ستم نکرده؛
 
 
 
بلکه آنها،خودشان به خویشتن ستم می‌کنند.
 
 


 
 
 
الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ
 
 
 
وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ
 
 
 
 
 عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ
 
 
 
 
الْمُحْسِنِينَ  
 
 
مکارم: همانها که در توانگری و تنگدستی، ؛
 
    
  انفاق می‌کنند  و خشم خود را فرو می‌برند؛
 
 
 
و از خطای مردم درمی‌گذرند؛
 
 
 
و خدا نیکوکاران را دوست دارد.

 
 
 
 
وَالَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ رِئَاءَ النَّاسِ وَ
 
 
 
 
لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ
 
 
 
 
مَن يَكُنِ الشَّيْطَانُ  لَهُ قَرِينًا
 
 
 
 
 
 فَسَاءَ قَرِينًا
 
 
 
 
 
مکارم: و آنها کسانی هستند که اموال خود را برای نشان‌
 
 
دادن به مردم انفاق می‌کنند، و ایمان به خدا و روز
 
 
بازپسین ندارند؛
 
 
 
(چرا که شیطان، رفیق و همنشین آنهاست؛) و
 
 
 
کسی که شیطان قرین او باشد، بد همنشین
 
 
 
و قرینی است.

 


 
 
 
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ
 
 
 
يُنفِقُونَ  
 
 
مکارم: آنها که نماز را برپا می‌دارند؛ و از آنچه به آنها روزی
 
 
داده‌ایم، انفاق می‌کنند.

 
 
 
 
 
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا
 
 
عَن سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ
 
 
عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَالَّذِينَ
 
 
 
كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ  
 
 
مکارم: آنها که کافر شدند، اموالشان را برای بازداشتن
 
 
(مردم) از راه خدا خرج می‌کنند؛ آنان این اموال را
 
 
(که برای به دست آوردنش زحمت کشیده‌اند، در این راه)
 
 
مصرف می‌کنند، امّا مایه حسرت و اندوهشان خواهد شد؛
 
 
و سپس شکست خواهند خورد؛ و (در جهان دیگر) کافران
 
 
همگی به سوی دوزخ گردآوری خواهند شد.

 
 
 
 
 
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيرًا مِّنَ الْأَحْبَارِ
 
 
 
وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ
 
 
 
وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ
 
 
 
الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ
 
 
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ  
 
 
مکارم: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! بسیاری از
 
 
 دانشمندان  (اهل کتاب) و راهبان، اموال مردم را
 
 
 
بباطل می‌خورند، و(آنان را) از راه خدا بازمی‌دارند!
 
 
 
و کسانی که طلا و نقره را گنجینه (و ذخیره و پنهان)
 
 
 
 می‌سازند، و در راه خدا انفاق نمی‌کنند، به
 
 
 
مجازات دردناکی بشارت ده!
 


 
 
 
وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلَّا
 
 
 
أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلَا يَأْتُونَ
 
 
 
الصَّلَاةَ إِلَّا وَهُمْ كُسَالَى وَلَا يُنفِقُونَ إِلَّا
 
 
 
وَهُمْ كَارِهُونَ  
 
 
مکارم: هیچ چیز مانع قبول انفاقهای آنها نشد، جز اینکه
 
 
آنها به خدا و پیامبرش کافر شدند، و نماز بجا نمی‌آورند
 
 
 
جز باکسالت، و انفاق نمی‌کنند مگر با کراهت!
 
 
 
 
 
 
لَّيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضَى
 
 
وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ مَا يُنفِقُونَ 
 
 
حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلَّهِ وَرَسُولِهِ مَا
 
 
 
عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِن سَبِيلٍ
 
 
 
 
وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ  
 
 
مکارم: بر ضعیفان و بیماران و آنها که وسیله‌ای برای انفاق
 
 
(در راه جهاد) ندارند،
 
 
ایرادی نیست (که در میدان جنگ شرکت نجویند،) هرگاه
 
 
برای خدا و رسولش خیرخواهی کنند (؛ و از آنچه در توان
 
 
دارند، مضایقه ننمایند). بر نیکوکاران راه مؤاخذه نیست؛
 
 
 
و خداوند آمرزنده و مهربان است!

 
 
 
 
وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ
 
 
 
قُلْتَ لَا أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا
 
 
 
وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا
 
 
 
 
يَجِدُوا مَا يُنفِقُونَ  
 
 
مکارم: و (نیز) ایرادی نیست بر آنها که وقتی نزد تو آمدند
 
 
که آنان را بر مرکبی (برای جهاد) سوار کنی، گفتی:
 
 
«مرکبی که شما را بر آن سوار کنم، ندارم!» (از نزد تو)
 
 
 
بازگشتند در حالی که چشمانشان از اندوه اشکبار بود؛
 
 
زیرا چیزی نداشتند که در راه خدا انفاق کنند
 
 
 
(و با آن به میدان بروند)

 
 
 
 
وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَ
 
 
 
لَا يَقْطَعُونَ  وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ
 
 
 
 
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا
 
 
 
 
يَعْمَلُونَ
 
 
 
 
 
مکارم: و هیچ مال کوچک یا بزرگی را (در این راه) انفاق
 
 
نمی‌کنند، و هیچ سرزمینی را(بسوی میدان جهاد و یا
 
 
بازگشت) نمی‌پیمایند، مگر اینکه برای آنها نوشته
 
 
می‌شود؛ تا خداوند آن را بعنوان بهترین اعمالشان،
 
 
پاداش دهد.

 
 
 
 
 
 
الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ
 
 
 
الصَّابِرِينَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ وَالْمُقِيمِي
 
 
 
الصَّلَاةِ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ  
 
مکارم: همانها که چون نام خدا برده می‌شود، دلهایشان
 
 
پر از خوف (پروردگار) می‌گردد؛ و شکیبایان در برابر
 
 
مصیبتهایی که به آنان می‌رسد؛ و آنها که نماز را برپا
 
 
 
می‌دارند، و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند.

 
 
 
 
 
 
 
أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا
 
 
 
وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا
 
 
 
رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ  
 
 
مکارم: آنها کسانی هستند که بخاطر شکیباییشان،
 
 
اجر و پادششان را دو بار دریافت می‌دارند؛ و بوسیله
 
 
نیکیها بدیها را دفع می‌کنند؛ و از آنچه به آنان روزی
 
 
داده‌ایم انفاق می‌نمایند؛

 
 
 
 
 
تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ
 
 
 
رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ
 
 
 
يُنفِقُونَ  
 
 
مکارم: پهلوهایشان از بسترها در دل شب دور می‌شود
 
 
(و بپا می‌خیزند و رو به درگاه خدا می آورند) و پروردگار
 
 
خود را با بیم و امید می‌خوانند، و از آنچه به آنان روزی
 
 
داده‌ایم انفاق می‌کنند!

 
 
 
 
 
وَالَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ
 
 
 
وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ
 
 
 
يُنفِقُونَ  
 
 
مکارم: و کسانی که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده و
 
 
نماز را برپا می‌دارند و کارهایشان به صورت مشورت در
 
 
میان آنهاست و از آنچه به آنها روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند،
 
 
 
 
 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم تیر ۱۳۹۴ساعت 23:48  توسط محمد ضیغم تبار  |