|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلاَ تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ
الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ و هرگاه كساني را ديدي كه در آيات ما (به قصد تخطئه ،) كندوكاو مي كنند، از آنان روي بگردان تا (مسير سخن را عوض كرده ) وارد مطلب ديگري شوند واگر شيطان تو را به فراموشي انداخت ، پس از توجّه ، (ديگر) با اين قوم ستمگر منشين .
و تحقير است، نه براى فهم و درك حقيقت. <375> «بعد الذّكرى» ممكن است به معناى تذكّر دادن ديگرى، يا به معناى متذكّر شدن خود انسان باشد. سؤال: پيامبران الهى معصوم هستند، پس چگونه در آيه سخن از نفوذ شيطان در پيامبر مطرح شده است؟ «ينسينّك الشيطان» پاسخ: تأثير شيطان در به فراموشى كشاندن، مسألهاى فرضى است، مثل آيهى «لئن اَشركتَ ليحبطنّ عملك» <376> يا آيه «ولو تقوّل علينا بعض الاَقاويل» <377> يعنى اگر مشرك شوى، يا اگر به ما نسبتى ناروا بدهى، نه اينكه چنين شده است. و ممكن است مراد اصلى آيه، پيروان پيامبرند، نه خود ايشان، همان گونه كه در فارسى ضربالمثلى است كه «به در مىگوييم كه ديوار بشنود». مشابه اين مطلب، در سورهى نساء آيه 140 نيز آمده ست: «اذا سمعتم آيات اللَّه يكفر بها و يستهزأ بها فلا تقعدوا معهم حتّى يخوضوا فى حديث غيره...» اگر شنيديد كه به آيات الهى كفر مىورزند يا مسخره مىكنند با آنان منشينيد تا سخن را عوض كنند. در روايات متعدّدى از پيامبر صلى الله عليه وآله و ائمّه معصومين عليهم السلام از همنشينى با اهل گناه، يا شركت در جلسهاى كه گناه مىشود و انسان قدرت جلوگيرى از آن را ندارد نهى شده است، حتّى اگر آنان از بستگان انسان باشند. حضرت على عليه السلام به فرزندش وصيّت كرد: خداوند بر گوش واجب كرده كه راضى به شنيدن گناه و غيبت نشود. <378> رسول خداصلى الله عليه وآله با استناد به اين آيه فرمودند: كسى كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، در مجلسى كه در آن امامى سبّ مىشود و يا از مسلمانى عيبجويى مىگردد نمىنشيند. <379> حضرت على عليه السلام «مجالسة الاشرار تورث سوء الظنّ بالاخيار» همنشينى با بدان، سبب سوء ظنّ به نيكان مىشود. <380> 1- غيرت و تعصّب دينى خود نسبت به مقدّسات را به دشمنان نشان دهيد. «اذا رأيت الّذين يخوضون فى آياتنا فأعرض عنهم» 2- اعراض از بدىها ومبارزهى منفى با زشتكاران، يكى از شيوههاى نهى از منكر است. «فأعرض عنهم» 3- توجّه و گوش دادن به سخنان باطل (و ديدن و خواندن كتب و برنامههاى گمراهكننده) نكوهيده است. <381> «يخوضون فى آياتنا فأعرض عنهم» البتّه در مواردى كه براى آگاهى و ردّ و پاسخ دادن توسط اهل فن باشد، منعى ندارد. 4- به جاى هضم شدن در جامعه، يا گروه و مجلس ناپسند، وضع آن را تغيير دهيد. «حتّى يخوضوا فى حديث غيره» 5 - اعلام برائت ومحكوم كردن لفظى كافى نيست، بايد به شكلى برخورد كرد. «فاعرض... فلاتقعد» 6- مجالست با ظالمان نارواست، پس پرهيز كنيم. «فلا تقعد» 7- شرط تكليف، توجّه و آگاهى است. «اِمّا ينسينّك الشّيطان» (فراموشى، عذر پذيرفتهاى است) 8 - سخن گفتن به ناحقّ دربارهى آيات قرآن، (از طريق استهزا، تفسير به رأى، بدعت و تحريف) ظلم است. «الظالمين»
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد ۱۳۹۲ساعت 23:28 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
