آیات و روایات در باب روححق تعالى در قرآن میفرماید: "فاذا ستویته و نفخت فیه من روحى فقعوا له ساجدین ." در دو سوره ی قرآن كریم این آیه ذكر شده یكى سوره "ص" و دیگری سوره حجر، آیه 29 و این آیه مباركه دلالت دارد كه خلقت بشر بستگى به دو چیز دارد یكى تسویه كه ساختمان جسد است كه از گوشت و خون و استخوان تشكیل شده و دیگر روح است كه از او تعبیر به نفس ناطقه میكنند و چون حق تعالى روح را به خود اضافه نمود و «نفخت فیه من روحى» دلالت میكند بر این كه این روح جوهر بسیار شریفى است كه از عالم عِلوى و قدسى در این بدن نهاده شده است . در آیه دیگر میفرماید: «الله یتوفى الانفس حین موتها و التى لم تمت فى منامها فنمسیك التى علیها الموت و یرسل الاخرى الى اجل مسمى ان فى ذلك الایات لقوم یتفكرون .» یعنى خداست كه وقت مرگ ارواح خلق را میگیرد و آن را كه هنوز مرگش فرا نرسیده نیز در حال خواب روحش را قبض میكند، سپس آن را كه حكم به مرگش كرده جانش را نگاه میدارد و آن را كه مرگش نرسیده به بدنش برمیگرداند تا وقت معین مرگ، در این كار نیز ادله ی قدرت الهى براى متفكران پدیدار است . در بحارالانوار از امام صادق(علیهالسلام) نقل میكند كه خداوند روح مؤمنین را پس از گرفتن در بهشت جاى دهد به صورتی كه در دنیا بودند میخورند و مینوشند اگر كسى بر آنها وارد شود آنها را به همان صورت دنیایى كه داشتند مىشناسند. و نیز از امام صادق(علیهالسلام) روایت میكند كه فرمود: مؤمنین وقتی كه خوابیدند خداوند روح آنان را بالا میبرد، روحی را كه مرگش حكم شده و اجلش رسیده در بهشت جاى میدهد و اگر اجلش باقى باشد به ابدان برگرداند، و نیز سؤال شد كه ارواح یكدیگر را ملاقات میكنند؟ فرمود: بلى با هم انس میگیرند و از یكدیگر پرسش میكنند.
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم آذر ۱۳۹۵ساعت 23:48 توسط محمد ضیغم تبار
|
|
درباره وبلاگ 
|
